Słownik

Kosztorys

zestawienie ilości i wartości przewidzianych do wykonania lub wykonanych robót związanych z realizacją obiektu budowlanego lub wykonaniem robót budowlanych.
 

 

Koszty

wyrażone wartościowo zużycie składników majątku trwałego i obrotoweg, usług obcych, nakładów pracy oraz niektóre wydatki nie stanowiące zużycia (podatki, składki ZUS) związane z prowadzeniem normalnej działalności przez jednostkę gospodarczą w określonej jednostce czasu.
Inaczej można stwierdzić, że koszt to wyrażone wartościowo zużycie środków pracy (środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych), przedmiotów pracy, usług obcych i samej pracy oraz pewne wydatki nie odzwierciedlające zużycia, które są związane z prowadzeniem typowej działalności przez jednostkę gospodarczą w określonym czasie. Koszt ponoszone w ramach zwykłej działalności są zróżnicowane, dlatego dokonuje się ich klasyfikacji według różnych kryteriów.

Koszty zwykłej działalności operacyjnej mogą być ujmowane w następujących układach ewidencyjnych:
układ rodzajowy
układ kalkulacyjny
Układ rodzajowy kosztów
koszty bezpośrednie -takie które wykazują bezpośredni związek z wytwarzaniem konkretnego wyrobu lub świadczeniem określonej usługi)
koszty pośrednie -wiązane z szerszym zakresem działalności przedsiębiorstwa, Np. koszty zarządu).
 

 

Krach giełdowy

nagły, gwałtowny spadek kursów akcji większości spółek notowanych na giełdzie. Krach spowodowany jest nagłym pogorszeniem nastrojów inwestorów prowadzącym do paniki i nagłej wyprzedaży walorów.

Zwolennicy teorii efektywności rynku uważają, że u podstaw krachu leżą racjonalne przyczyny, gdyż uczestnicy rynku działają racjonalnie i podejmują świadome decyzje.

Zwolennicy teorii nieefektywności rynków uważają, że są one związane z psychologią zachowań uczestników rynku, którzy czasami skłonni są działać nieracjonalnie (czego innym przykładem jest np. masowe uczestnictwo w grach loteryjnych). Jeżeli wzrost cen akcji trwa odpowiednio długo, na rynek napływa coraz więcej pieniędzy, od kolejnych osób (inwestorów). Powoduje jeszcze większe wzrosty. Pojawia się irracjonalne przekonanie, że wzrost wartości jest rzeczywisty. Dopóki przystępujący do piramidy są liczniejsi, wszyscy którzy chcą wycofać wkład mogą zrealizować swój zysk. W pewnym momencie jednak brakuje nowych uczestników i ceny akcji zaczynają gwałtownie spadać, bo wszyscy próbują się jednocześnie wycofać.

Zwolennicy szkoły austriackiej (np. Ludwig von Mises) stoją po stronie teorii nieefektywności. Główną przyczynę powstawania krachów widzą w nadmiernej kreacji pieniądza inicjowanej przez banki centralne. Wedle tej teorii, pieniądz taki, kreowany przez niskie stopy procentowe, jako obarczony minimalnym ryzykiem, kierowany jest w dużym stopniu właśnie na giełdę, sprzyjając lokowaniu "sztucznego" kapitału w papiery o wątpliwej realnej kondycji, czyli spekulację. Ponieważ jednak emisja taniego pieniądza musi się zawsze kiedyś skończyć z innych przyczyn (np. galopującej inflacji cen oraz innych negatywnych globalnych skutków dla gospodarki), giełda, odcięta od źródła taniego pieniądza, wraca do swojego stanu równowagi, co odczuwane jest jako "pęknięcie bańki spekulacyjnej", czyli krach giełdowy.
 

 

Księgowość

podstawowy element składowy rachunkowości. Księgowość stanowi część rejestracyjną rachunkowości.
Księgowość- polega na rejestracji w ujęciu pieniężnym, a niekiedy w ujęciu ilościowym, odpowiednio udokumentowanych zdarzeń gospodarczych, które powodują zmiany w majątku jednostki gospodarującej i źródłach jego pochodzenia.
 

 

Kurs akcji

bieżąca cena akcji ustalona na rynku, np. na giełdzie. Może być ustalana wg ściśle określonej zasady i może obowiązywać przez pewien czas lub zmieniać się w sposób ciągły, uzależniony od podaży i popytu, po każdej transakcji.

Kurs akcji ustalany jest na giełdach papierów wartościowych metodami opartymi najczęściej na cenach lub zleceniach. Sposób ustalania kursów zależy przede wszystkim od wielkości obrotów na rynku, sposobu zorganizowania całego rynku kapitałowego oraz tradycji.

Dla rynku kierowanego cenami (np. NASDAQ), zlecenia dostosowują się do istniejącego kursu akcji, natomiast w przypadku rynku kierowanego zleceniami (np. GPW), zlecenia określają ceny papierów wartościowych.

Na giełdach światowych przeważa system oparty na zleceniach, gdzie kurs akcji jest wyznaczany w takiej wysokości, przy której nastąpi maksymalizacja obrotu (najwięcej akcji zmieni właściciela).
 

 

Kurs giełdowy

notowana przez giełdę cena zakupu lub sprzedaży w określonym dniu składników majątku podmiotu prowadzącej rachunkowość np. papiery wartościowe (akcje, obligacje) lub towary masowe (np. zboże, cukier, kawa, stal).
 

 

Kwit

depozytowy jest to papier wartościowy wystawiany poza granicami kraju, w którym notowane są papiery wartościowe (najczęściej akcje, ale również obligacje i inne papiery wartościowe) będące bazą kwitu depozytowego. Termin kwit depozytowy jest dosłownym tłumaczeniem Depositary Receipt.

Jest to uproszczony sposób na obecność spółki na zagranicznym rynku papierów wartościowych. Prawa nabywców kwitów depozytowych nie różnią się znacznie do uprawnień nabywców akcji spółki – instrumenty te zapewniają ich właścicielom prawa majątkowe i korporacyjne jak w przypadku akcji, realizowane są za pośrednictwem banku depozytowego będącego głównym podmiotem uczestniczącym w programie kwitów depozytowych.

Brak jest zasady, która nakazywałaby, aby ilość emitowanych kwitów odpowiadała takiej samej liczbie zdeponowanych akcji. Stosunek ilościowy zależy od indywidualnego uznania emitenta. Podstawowym i jedynym czynnikiem decydującym o tym stosunku jest cena emisyjna akcji. Zwykle wynosi ona ok. 30 USD.

Definicję kwitu depozytowego zawiera Ustawa o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. Nr 183, poz. 1538) Art.3 pkt 30
 

 

Leasing

umowny stosunek cywilnoprawny.

W ramach leasingu jedna ze stron umowy (finansujący, leasingodawca) przekazuje drugiej stronie (korzystającemu, leasingobiorcy) prawo do korzystania z określonej rzeczy na pewien uzgodniony w umowie leasingu okres, w zamian za ustalone ratalne opłaty (raty leasingowe).

Nazwa leasing pochodzi od angielskiego słowa to lease oznaczającego tyle, co nająć, wydzierżawić (prawo anglosaskie nie odróżnia najmu od dzierżawy, tak samo jak nie odróżnia od nich leasingu).

W polskim systemie prawa umowa leasingu jest regulowana przez Kodeks cywilny w art. 7091 - 70918. Początkowy artykuł tej regulacji stanowi:
„Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie, lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.”

Rzeczami, w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego, są tylko przedmioty materialne (art. 45 KC), zaś przedmioty materialne na gruncie Kodeksu Cywilnego są pojęciem znacznie węższym niż dobra materialne wyodrębniane przez ekonomistów. Cechą rzeczy jest materialny charakter oraz wyodrębnienie z przyrody (Prawo cywilne - część ogólna, Zbigniew Radwański, wyd.8, 2005, s. 117). Nie są rzeczami ciecze i gazy, kopaliny, zwierzęta w stanie wolnym (aktualne - uchw. SN(7) z 8.11.1971 r., OSN 1972, poz. 43; orz. SN z 9.03.1973 r., NP Nr9/1974). Rzeczami nie są również przedmioty niematerialne, takie jak energia, dobra intelektualne, dobra osobiste, pieniądze, papiery wartościowe, prawa majątkowe (Radwański jak wyżej, s. 128)

Dla celów podatkowych definicja umowy leasingu rozszerzona jest o każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.[2] Kodeks Cywilny wyszczególnia zaś w art. 70918 umowę, w której jedna strona zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy, do której stosuje się odpowiednio przepisy o leasingu.

Biorąc pod uwagę liczbę stron biorących udział w transakcji leasingowej wyróżnia się:
leasing bezpośredni (gdy producent zawiera umowę bezpośrednio z użytkownikiem)
leasing pośredni (w transakcji uczestniczą więcej niż dwie strony, tzn. między producentem a użytkownikiem występuje wyspecjalizowane przedsiębiorstwo leasingowe).
Za użytkowanie obiektu leasingobiorca płaci w określonych terminach raty leasingowe składające się z dwóch części: składnika kapitałowego odzwierciedlającego wartość użytkowanego obiektu przypadającego na okres leasingu i składnika odsetkowego stanowiącego wynagrodzenie dla leasingodawcy.

Leasing operacyjny polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra inwestycyjnego. Czas ten jest z reguły krótszy niż okres normatywnego zużycia leasingowanej rzeczy. Raty leasingowe stanowią dla Korzystającego koszt uzyskania przychodu, a przedmiot leasingu nie podlega u niego amortyzacji. W umowie leasingu operacyjnego Korzystający może mieć zagwarantowane prawo zakupu przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy, za określoną z góry wartość końcową powiększoną o podatek od towarów i usług (VAT).

Leasing finansowy (kapitałowy) polega na oddaniu rzeczy w użytkowanie, w zamian za raty leasingowe. Przedmiot leasingu jest własnością Finansującego, amortyzuje go Korzystający, natomiast przeniesienie tytułu własności może być zagwarantowane w umowie. Firma zwiększa więc wartość swojego majątku nie ponosząc dodatkowych kosztów po zakończeniu umowy, a zwiększona forma amortyzacji pozwala regulować jej koszty i dochody.
Leasing finansowy, podobnie jak operacyjny, charakteryzuje się tym, iż zawiera klauzulę opcji na sprzedaż przedmiotu leasingu po zakończeniu okresu umowy. Oznacza to iż Korzystający ma prawo wykupu (przeniesienia własności) rzeczy oddanej mu w leasing. Leasing finansowy jest więc zbliżony do kredytu lub pożyczki. Przedmiotem "pożyczki" jest tu środek trwały a nie gotówka.

Rata leasingowa w leasingu finansowym podzielona jest na część kapitałową i odsetkową. Część odsetkowa stanowi koszt uzyskania przychodu u Korzystającego, a część kapitałowa traktowana jest jak kapitał przy operacji kredytowej - obniża zysk po opodatkowaniu u Korzystającego. Leasing finansowy dla celów podatku VAT rozliczany jest tak jak leasing operacyjny. W przypadku leasingu finansowego podatek VAT od rat leasingowych jest płatny z góry za cały okres trwania umowy leasingu (zazwyczaj w ciągu 7 dni po odbiorze przedmiotu leasingu), inaczej niż w leasingu operacyjnym gdzie podatek VAT jest płatny z każdą ratą leasingową.

Leasing zwrotny występuje, gdy firma posiada liczne środki trwałe, nie posiada jednak gotówki, której potrzebuje; może wtedy oddać część majątku trwałego firmie leasingowej w zamian za gotówkę i wziąć te środki w leasing; dzięki takiemu zabiegowi firma ma jednorazowy zastrzyk gotówki.
 

 

Likwidacja

postępowanie prowadzone w spółkach osobowych i kapitałowych mające na celu spieniężenie majątku oraz zakończenie bieżących spraw spółki. W przypadku spółek kapitałowych przeprowadzenie likwidacji jest warunkiem koniecznym do rozwiązania spółki i wykreślenia jej z rejestru. Sposób prowadzenia likwidacji regulują odpowiednie przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037). Likwidację prowadzi się pod firmą spółki z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”. W czasie prowadzenia likwidacji spółka zachowuje osobowość prawną. Rozwiązanie spółki prowadzi do zakończenia jej bytu prawnego i likwidacji interesów.

W przypadku spółek osobowych postępowanie likwidacyjne przed wykreśleniem z rejestru nie jest obligatoryjne. Wyjątkiem jest spółka komandytowo-akcyjna do której stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące likwidacji spółki akcyjnej.

Rozwiązanie spółki jawnej następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru sądowego. Przed wykreśleniem spółki z rejestru może zostać przeprowadzona likwidacja spółki, która ma na celu spieniężenie majątku oraz zakończenia jej bieżących spraw. Sposób przeprowadzenia likwidacji spółki jawnej regulują art. 67-85 ksh

Otwarcie likwidacji następuje w chwili pojawienia się przyczyn rozwiązania spółki. Przyczynami rozwiązania spółki będą:
przyczyny przewidziane w umowie spółki (np. upływ czasu, na jaki spółkę utworzono, osiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego, wystąpienie dużych strat spółki, cofnięcie spółce koncesji na prowadzoną działalność itp.)
jednomyślna uchwała wszystkich wspólników,
ogłoszenie upadłości spółki,
śmierć wspólnika lub ogłoszenie jego upadłości,
wypowiedzenie umowy spółki przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika,
prawomocne orzeczenie sądu o rozwiązaniu spółki.

Osoby, które mają być likwidatorami w spółce zobowiązane są zgłosić do sądu rejestrowego fakt otwarcia likwidacji, nazwiska i imiona likwidatorów oraz ich adresy, sposób reprezentowania spółki przez likwidatorów. Każdy likwidator ma prawo i obowiązek dokonania zgłoszenia. Likwidatorami mogą być wszyscy wspólnicy lub niektórzy spośród nich, jak również osoby trzecie. Wewnątrz spółki likwidatorzy są obowiązani stosować się do uchwał wspólników. Na wniosek osób mających interes prawny sąd może, z ważnych powodów, odwołać likwidatorów i ustanowić innych. Likwidator może być odwołany również w drodze jednomyślnej uchwały wspólników

Likwidatorzy sporządzają bilans otwarcia likwidacji, który ma na celu dokonanie podziału rzeczywistego majątku spółki pomiędzy wierzycieli, a po ich spłaceniu, pomiędzy wspólników. Jeśli postępowanie likwidacyjne trwa dłużej niż jeden rok, likwidatorzy zobowiązani są sporządzać sprawozdania finansowe na dzień kończący każdy rok obrotowy. Likwidację spółki prowadzi się pod firmą spółki z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”.

Celem likwidacji spółki jest przede wszystkim spieniężenie jej majątku oraz zakończenia jej bieżących spraw. Likwidatorzy w ramach czynności likwidacyjnych zobowiązani są: zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności spółki, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki. Likwidatorzy mogą podejmować nowe interesy tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw poprzednich.

Suma pieniężna uzyskana przez likwidatorów w wyniku likwidacji majątku spółki zostaje w pierwszej kolejności przeznaczona na pokrycie zobowiązań spółki. Pozostały majątek dzieli się między wspólników stosownie do postanowień umowy spółki. W przypadku braku stosownych postanowień umowy zwraca się wspólnikom w gotówce ich udziały kapitałowe. Jeżeli pozostaje nadwyżka, wówczas dzieli się ją między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczą oni w zysku. Rzeczy wniesione przez wspólnika do spółki tylko do używania zwraca się wspólnikowi w naturze. Jeżeli majątek spółki nie wystarcza na spłatę udziałów wspólników i długów spółki, wówczas niedobór dzieli się między wspólników stosownie do postanowień umowy. W razie braku takich postanowień niedobór dzieli się w stosunku, w jakim wspólnicy uczestniczą w stratach spółki. W przypadku niewypłacalności jednego ze wspólników, przypadającą na niego część niedoboru dzieli się między pozostałych wspólników w takim samym stosunku.

Zakończenie likwidacji likwidatorzy zgłaszają do rejestru, składany jest również wniosek o wykreślenie spółki z rejestru. Rozwiązanie spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru. Księgi i dokumenty rozwiązanej spółki należy oddać na przechowanie wspólnikowi lub osobie trzeciej na okres nie krótszy niż pięć lat. W przypadku braku zgody wspólnika lub osoby trzeciej, przechowawcę wyznacza sąd rejestrowy.

Likwidację w spółce partnerskiej, komandytowej przeprowadza się na zasadach przewidzianych dla spółki jawnej.

Do rozwiązania i likwidacji komandytowo-akcyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące likwidacji spółki akcyjnej, które przewidują obligatoryjnie postępowanie likwidacyjne przed wykreśleniem spółki z rejestru (wyjątek wśród spółek osobowych). Likwidatorami są komplementariusze mający prawo prowadzenia spraw spółki, chyba że statut lub uchwała walnego zgromadzenia, powzięta za zgodą wszystkich komplementariuszy, stanowi inaczej.

W przypadku spółek kapitałowych przed wykreśleniem musi zostać przeprowadzone postępowanie likwidacyjne. Wyjątkiem jest sytuacja, w której spółka nie posiada żadnego majątku lub też nie ma żadnych wierzycieli. Orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszcza wtedy zastosowanie w drodze analogii przepisów prawa spółdzielczego i wykreślenie spółki z rejestru bez uprzedniej likwidacji.

Rozwiązanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością następuje z chwilą wykreślenia z rejestru sądowego. Celem likwidacji spółki jest spieniężenie majątku spółki oraz zakończenia jej bieżących spraw. Sposób przeprowadzenia likwidacji spółki z o.o. regulują art 270-290 ksh.

Otwarcie likwidacji następuje w momencie pojawienia się przyczyn rozwiązania spółki, którymi mogą być:
przyczyny przewidziane w umowie spółki,
uchwała wspólników o rozwiązaniu spółki albo o przeniesieniu siedziby spółki za granicę,
ogłoszenie upadłości spółki,

Ponadto sąd rejestrowy może orzec o rozwiązaniu wpisanej do rejestru spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w przypadku, gdy:
nie zawarto umowy spółki,
określony w umowie przedmiot działalności spółki jest sprzeczny z prawem,
umowa spółki nie zawiera postanowień dotyczących firmy, przedmiotu działalności spółki, kapitału zakładowego lub wkładów,
wszystkie osoby zawierające umowę spółki nie miały zdolności do czynności prawnych w chwili ich dokonywania.

Sąd rejestrowy może również orzec o rozwiązaniu spółki:
na żądanie wspólnika lub członka organu spółki, jeżeli osiągnięcie celu spółki stało się niemożliwe albo jeżeli zaszły inne ważne przyczyny wywołane stosunkami spółki,
na żądanie oznaczonego w odrębnej ustawie organu państwowego, jeżeli działalność spółki naruszająca prawo zagraża interesowi publicznemu.
Osoby, które mają być likwidatorami w spółce zobowiązane są zgłosić do sądu rejestrowego fakt otwarcia likwidacji, nazwiska i imiona likwidatorów oraz ich adresy, sposób reprezentowania spółki przez likwidatorów. Każdy likwidator ma prawo i obowiązek dokonania zgłoszenia. Likwidatorami są członkowie zarządu, chyba że umowa spółki lub uchwała wspólników stanowi inaczej. Likwidatorzy mogą być w każdej chwili odwołani na mocy uchwały wspólników, chyba że w umowie spółki inaczej postanowiono. W przypadku gdy o rozwiązaniu spółki orzeka sąd, może on jednocześnie ustanowić likwidatorów.

W ramach swoich obowiązków likwidatorzy sporządzają bilans otwarcia likwidacji. Bilans ten likwidatorzy składają zgromadzeniu wspólników do zatwierdzenia. Celem bilansu likwidacyjnego jest przygotowanie podziału rzeczywistego majątku spółki pomiędzy wierzycieli, a po ich spłaceniu, pomiędzy wspólników. Jeśli postępowanie likwidacyjne trwa dłużej niż jeden rok likwidatorzy powinni po upływie każdego roku obrotowego składać zgromadzeniu wspólników sprawozdanie ze swej działalności oraz sprawozdanie finansowe. Likwidację spółki prowadzi się pod firmą spółki z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”.

Likwidatorzy w ramach czynności likwidacyjnych zobowiązani są: zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności spółki, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki. Likwidatorzy mogą wszczynać nowe interesy tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw poprzednich. W stosunku wewnętrznym likwidatorzy są obowiązani stosować się do uchwał wspólników. Likwidatorzy, ustanowieni przez sąd, są obowiązani stosować się do jednomyślnych uchwał, powziętych przez wspólników. Na wniosek osób mających interes prawny sąd może, z ważnych powodów, odwołać likwidatorów i ustanowić innych.

Jednym z obowiązków likwidatorów jest ogłoszenie o otwarciu likwidacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. W ogłoszeniu należy wezwać wierzycieli spółki do zgłoszenia ich wierzytelności w terminie trzech miesięcy od dnia tego ogłoszenia. Jeżeli nie wszyscy wierzyciele zgłoszą się do spółki w celu zaspokojenia swoich roszczeń, wówczas likwidatorzy zobowiązani są sumy potrzebne do zaspokojenia lub zabezpieczenia znanych spółce wierzycieli, którzy się nie zgłowCookies=yes; __utma=247843205.dowego. Zasada ta dotyczy również znanych spółce wierzytelności, których termin realizacji jeszcze nie nadszedł oraz wierzytelności spornych.

Po spłaceniu i zabezpieczeniu wierzycieli pozostały majątek spółki dzieli się między wspólników w stosunku do ich udziałów. Umowa spółki może jednak określać inne zasady podziału majątku. Podział między wspólników pozostałego majątku nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli. Likwidatorzy zobowiązani są do sporządzenia tzw. sprawozdania likwidacyjnego. Likwidatorzy przedkładają sprawozdanie likwidacyjne do zatwierdzenia zgromadzeniu wspólników. Po zatwierdzeniu sprawozdania likwidacyjnego i po zakończeniu likwidacji, likwidatorzy powinni ogłosić w siedzibie spółki sprawozdanie i złożyć je sądowi rejestrowemu, z jednoczesnym zgłoszeniem wniosku o wykreślenie spółki z rejestru. O rozwiązaniu spółki likwidatorzy zobowiązani są zawiadomić właściwy urząd skarbowy, przekazując odpis sprawozdania likwidacyjnego.


Sposób przeprowadzenia likwidacji spółki akcyjnej regulują art. 459-478 KSH. Otwarcie likwidacji następuje:
z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o rozwiązaniu spółki przez sąd,
powzięcia przez walne zgromadzenie uchwały o rozwiązaniu spółki lub zaistnienia innej przyczyny jej rozwiązania.
Zasadą jest, że w przypadku likwidacji masa majątkowa spółki powinna pozwolić na spłatę lub zabezpieczenie jej wierzycieli, w przeciwnym razie spółka powinna ogłosić upadłość. Rozwiązanie spółki powodują:
przyczyny przewidziane w statucie,
uchwała walnego zgromadzenia o rozwiązaniu spółki albo o przeniesieniu siedziby spółki za granicę,
ogłoszenie upadłości spółki,
Akcjonariusze mają możliwość podjęcia w każdej chwili uchwały o dalszym prowadzeniu spółki. Uchwała walnego zgromadzenia może być powzięta do dnia zgłoszenia wniosku o wykreślenie spółki z rejestru. Dla powzięcia uchwały wymagana jest kwalifikowana większość 3/4 głosów, oddana w obecności co najmniej połowy kapitału zakładowego. Jeżeli rozwiązanie spółki następuje na mocy prawomocnego orzeczenia sądu, podjęcie uchwały o dalszym trwaniu spółki jest niemożliwe.

W trakcie postępowania likwidacyjnego do spółki stosuje się przepisy dotyczące organów spółki, praw i obowiązków akcjonariuszy oraz inne przepisy dotyczące funkcjonowania spółki akcyjnej, jeżeli nie kolidują z celem likwidacji. Od dnia postawienia spółki w stan likwidacji akcjonariusze spółki nie mogą pobierać dywidendy ani też nie można dokonywać w tym czasie innych wypłat na ich rzecz. Podział majątku spółki pomiędzy akcjonariuszy nastąpuje dopiero po zaspokojeniu albo zabezpieczeniu wierzycieli.

Likwidatorami spółki są członkowie zarządu, chyba że statut lub uchwała walnego zgromadzenia stanowi inaczej. Lista likwidatorów może być uzupełniona przez sąd rejestrowy na wniosek akcjonariuszy reprezentujących co najmniej 1/10 część kapitału zakładowego. Jeżeli likwidacja następuje na skutek orzeczenia sądu, sąd ustanawia likwidatorów. Sąd może zmienić ustanowionych przez akcjonariuszy likwidatorów na wniosek osób mających w tym interes prawny. Likwidatorzy zgłoszą likwidację do rejestru. W zgłoszeniu należy podać dane likwidatorów i sposób reprezentacji spółki.

Likwidatorzy spółki ogłaszają dwukrotnie o rozwiązaniu spółki i wzywają wierzycieli do zgłoszenia wierzytelności najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od ostatniego ogłoszenia. Ogłoszenia dokonuje się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oraz piśmie przeznaczonym do ogłoszeń spółki, jeżeli pismo takie zostało wskazane w statucie. Likwidatorzy sporządzają bilans likwidacyjny i uzyskają jego zatwierdzenie przez walne zgromadzenie. Zadaniem likwidatorów jest zakończenie bieżących interesów spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań spółki. Nowe interesy mogą być podejmowane, jeżeli są potrzebne do zakończenia starych spraw. W trakcie likwidacji likwidatorzy prowadzą sprawy spółki i reprezentują ją na zewnątrz. Ograniczenia kompetencji likwidatorów nie wywierają skutków prawnych względem osób trzecich.

Jeżeli spółka ustanowiła prokurę, wygasa ona z dniem otwarcia likwidacji, nie można również ustanawiać wówczas nowych prokurentów. W przypadku, gdy kapitał zakładowy nie wystarcza na pokrycie zobowiązań spółki, likwidatorzy ściągają od wspólników brakujące wpłaty na kapitał, zaczynając od akcji nieuprzywilejowanych. Wpłaty ściąga się w takiej wysokości, jaka jest potrzebna na pokrycie zobowiązań. Jeżeli majątek spółki nie wystarcza na wypłaty na akcje uprzywilejowane, likwidatorzy ściągają z akcji zwykłych dalsze wpłaty (nie więcej jednak niż wynikało z warunków emisji tych akcji). Sumy potrzebne na zaspokojenie lub zabezpieczenie znanych spółce wierzycieli, którzy nie zgłosili jeszcze swoich wierzytelności, oraz wierzytelności nie wymagalne lub sporne likwidatorzy składają do depozytu sądowego. Podział pozostałego majątku między akcjonariuszy nie może nastąpić wcześniej niż przed upływem roku od dnia ostatniego ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli. Majątek dzieli się między akcjonariuszy w stosunku do dokonanych przez każdego z nich wpłat na kapitał zakładowy. Jeżeli spółka wydała akcje uprzywilejowane co do podziału masy likwidacyjnej, spłaca się w pierwszej kolejności akcje uprzywilejowane a następnie akcje zwykłe. Nadwyżka majątku jest dzielona na wszystkie akcje.

Wierzyciele spółki, którzy nie zgłosili swoich roszczeń we właściwym terminie i nie byli spółce znani, mogą żądać zaspokojenia z jeszcze niepodzielonego majątku spółki. Akcjonariusze, którzy otrzymali w dobrej wierze przypadającą na nich część majątku, nie są zobowiązani do zwrotu. Likwidatorzy po zakończeniu likwidacji sporządzają sprawozdanie likwidacyjne i przedstawiają je do zatwierdzenia walnemu zgromadzeniu. Zatwierdzone przez walne zgromadzenie sprawozdanie podlega ogłoszeniu i zgłoszeniu do sądu rejestrowego z wnioskiem o wykreślenie spółki.

W przypadku upadłości spółki jej rozwiązanie następuje po zakończeniu postępowania upadłościowego z chwilą wykreślenia z rejestru. Do rozwiązana spółki nie dochodzi, jeżeli postępowanie kończy się układem albo postępowanie upadłościowe zostaje z innych przyczyn uchylone lub umorzone.
 

 

List motywacyjny

list składany najczęściej przez kandydata na miejsce pracy. Dokument ten składa się także w innych celach, np. starań o awans, podwyżkę itp. List motywacyjny bywa określany jako list intencyjny.

Dokument ten jest obok CV wymagany przez większość pracodawców jako warunek przyjęcia do procesu rekrutacyjnego na stanowisko pracy.

Podobnie, jak w przypadku curriculum vitae, w tym dokumencie powinna się znaleźć klauzula o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych w postaci:
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach rekrutacji, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

List motywacyjny jest dokumentem o wymowie formalnej. Powinien być napisany jednolitą czcionką typu szeryfowego (Times, Book Antiqua lub pokrewne). Nie powinien przekraczać 3/4 strony A4, a zamieszczone w nim informacje powinny być wyróżnione akapitami i odpowiednimi odstępami. List motywacyjny adresujemy do konkretnej osoby lub instytucji, raczej nie stosujemy formy wypowiedzi opartej o wstęp, rozwinięcie i zakończenie, lecz 5-7 krótkich, zwięzłych i treściwych akapitów oraz opatrujemy zwrotem grzecznościowym i podpisem.

W nagłówku umieszczamy miejsce i datę (np. Poznań, 24 lipca 2008), adresata i autora listu, a także podpis nadawcy i podpis adresata.

Powinien zawierać krótkie przedstawienie swojej osoby (Jestem tegorocznym absolwentem ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego...) oraz powód, dla którego list został napisany (W związku z zamieszczonym przez Państwa ogłoszeniem, chciałbym podjąć współpracę z... w charakterze...).

W tej części motywujemy swoją chęć podjęcia pracy na określonym stanowisku (Praca w Państwa firmie pozwoli mi...), oraz przedstawiamy swoje kompetencje i kwalifikacje dotyczące stanowiska. List motywacyjny jest swoistą formą reklamy i autopromocji, należy jednak unikać przesady i "przekolorowywania" swojej osoby. Należy skupić się przede wszystkim na wymaganiach pracodawcy, unikając przedstawiania swoich oczekiwań w stosunku do przedstawionej oferty.

Powinno krótko podsumować wcześniejszą treść listu (Liczę na to, że podane przeze mnie informacje...), należy również wyrazić gotowość do bezpośredniego spotkania (Z przyjemnością spotkam się z Państwem...).

Każdorazowo należy starać się dostosować treść listu motywacyjnego do celu jego powstania. Jeśli aplikujemy na określone stanowisko pracy, list motywacyjny powinien odpowiadać na zapotrzebowanie wyrażone przez pracodawcę w wymaganiach zawartych w ogłoszeniu o pracę.
Nie powiela się informacji, które można odnaleźć w CV, z zastrzeżeniem rozwinięcia informacji szczególnie istotnych dla pracodawcy (na przykład określonych w ogłoszeniu o pracę szczególnych kwalifikacji poszukiwanego pracownika).
Należy zwracać uwagę na szczegóły. Przeczytanie własnego listu przed jego wysłaniem pozwoli uniknąć wielu błędów wynikających z kopiowania fragmentów tekstów, literówek, nieścisłości itp. Dobrym pomysłem jest również poproszenie o uwagi osoby trzeciej.
Jeśli list motywacyjny jest wysyłany za pośrednictwem poczty e-mail, należy również zadbać o odpowiednią formę samej wiadomości, która w tym wypadku odgrywa rolę uzupełniającą wobec listu motywacyjnego. Należy pamiętać o tym, że zanim pracodawca odczyta załączniki, przeczyta treść wiadomości e-mail.
Jeżeli wysyłamy list motywacyjny w załączniku (co jest dobrym pomysłem) należy wysłać go w pliku, który potencjalny pracodawca na pewno otworzy. Polecany jest format .pdf, który wygląda bardziej profesjonalnie niż .doc i jest łatwy do utworzenia, np. za pomocą darmowej aplikacji PDFCreator lub poprzez narzędzie wbudowane w pakiet OpenOffice lub MS Office 2007. Bardzo ważną zaletą pliku .pdf jest fakt, iż nie "rozlatuje" się, układ dokumentu zostaje zawsze zachowany i na każdym komputerze dokument wygląda tak samo.
 

 

Lista płac

rodzaj dokumentu księgowego stosowany w rachunkowości potwierdzający naliczenie wynagrodzeń dla pracowników wraz ze wszystkimi obowiązującymi składkami płaconymi zarówno przez pracodawcę jak i pracownika. Dokument ten może być podstawą rozchodu kasowego.

Nie ma nakazu sporządzania listy płac, jednak praktycznie wszyscy przedsiębiorcy tworzą ją co miesiąc by na jej podstawie wypłacić wynagrodzenia swym pracownikom. Jest ona także punktem wyjścia dla prawidłowego wypełnienia deklaracji podatkowej oraz dokumentów ubezpieczeniowych, służy także poprawnemu zaksięgowaniu płac.

Gdy liczba pracowników jest duża z reguły w liście płac ujmuje się zbiorcze wyliczenie pensji pracowników zakładu, a przedsiębiorstwa z niewielką liczbą zatrudnionych ograniczają się najczęściej do miesięcznego wypełnienia indywidualnych kart przychodów.
 
Przedsiębiorcy zatrudniający pracowników, bez względu na formę organizacyjną, prowadzą karty przychodów. Nie ma jednego, powszechnie obowiązującego, jej wzoru. Rozporządzenia ministra finansów określają ich minimalne części składowe:

imię i nazwisko pracownika,
kwota przychodów w naturze i gotówce, którą osiągnął w danym miesiącu,
koszty uzyskania przychodów,
potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia społeczne z przychodu pracownika: emerytalne (9,76 proc. podstawy wymiaru), rentowe (1,5 proc.) i chorobowe (2,45 proc.),
dochód osiągnięty w danym miesiącu,
dochód narastająco od początku roku (pracodawcy muszą kontrolować, czy pracownicy nie przekroczyli kolejnej skali podatkowej; wówczas trzeba pobierać wyższą zaliczkę na podatek dochodowy),
kwota zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych,
kwota składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne,
kwota należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych do przekazania do urzędu skarbowego,
datę przekazania zaliczki podatkowej.
Dodatkowo, gdy chodzi o ryczałtowców, karty przychodów przez nich sporządzane muszą jeszcze określać NIP pracownika i miesiąc wypłaty.

Zawartość listy płac 
Lista płac sporządzana jest dla wszystkich pracowników na podstawie innych dokumentów płacowych i kadrowych, m.in. umowy o pracę, wykazu godzin nadliczbowych, wykazu prowizji, nagród, zwolnień lekarskich.

Lista płac powinna zawierać pewne stałe elementy takie jak:
nazwę pracodawcy,
numery stron,
oznaczenie lub nazwę listy płac,
miesiąc, którego dotyczy,
datę sporządzenia,
podpisy osoby sporządzającej i akceptującej.
Lista płac sporządzana jest zazwyczaj co miesiąc (tak najczęściej rozlicza się wypłaty wynagrodzeń <art. 85 § 1 KP>), jednak pracodawcy mogą sporządzać listy płac znacznie częściej np. co 2 tygodnie, co tydzień, a także wtedy, kiedy mając być wypłacone dodatkowe składniki pensji takie jak premia, odszkodowanie, wyrównanie, itp.

Lista płac może być mniej lub bardzie rozwinięta. Związane jest to z ilością składników wynagrodzenia oraz obowiązków związanych z płaceniem składek na ubezpieczenie chorobowe, emerytalne, rentowe i zdrowotne, a także z m.in. obowiązkami podatkowymi.

Najważniejsze jest, aby w liście płac wynagrodzenia brutto były podzielone na „składkowe” i „nieskładkowe”. Ważne jest to ze względu na obowiązki względem ubezpieczeń społecznych. W grupie wynagrodzeń "nieskładkowych" trzeba wyodrębnić wynagrodzenie za czas choroby, ponieważ dodaje się to do do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Bardzo ważne jest również rozróżnienie składki na ubezpieczenie zdrowotne (w roku 2008 nadal wynosi 9% podstawy wymiaru) od składki zdrowotnej odliczanej od podatku (stanowiącej 7,75% podstawy wymiaru składki).

W firmach zatrudniających wielu pracowników, na liście płac oprócz imienia i nazwiska, umieszczony powinien być dodatkowy identyfikator pracownika (np. PESEL), dzięki któremu można uniknąć pomyłek w przypadku powtarzających się nazwisk i imion.

Ważne jest również, aby na liście płac znajdowała się rubryka "Pracownik pobrał", zwłaszcza w odniesieniu do tych zatrudnionych, którzy wypłaty odbierają co miesiąc w zakładowej kasie.

Ewidencję wynagrodzeń można prowadzić w formie elektronicznej, pod dwoma jednak warunkami:
1.zawsze powinna być możliwość odtworzenia jej na papierze,
2.musi być tak zabezpieczona, by została zachowana zasada poufności wynagrodzeń.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Lista_p%C5%82ac
rodzaj dokumentu księgowego stosowany w rachunkowości potwierdzający naliczenie wynagrodzeń dla pracowników wraz ze wszystkimi obowiązującymi składkami płaconymi zarówno przez pracodawcę jak i pracownika. Dokument ten może być podstawą rozchodu kasowego.

Nie ma nakazu sporządzania listy płac, jednak praktycznie wszyscy przedsiębiorcy tworzą ją co miesiąc by na jej podstawie wypłacić wynagrodzenia swym pracownikom. Jest ona także punktem wyjścia dla prawidłowego wypełnienia deklaracji podatkowej oraz dokumentów ubezpieczeniowych, służy także poprawnemu zaksięgowaniu płac.

Gdy liczba pracowników jest duża z reguły w liście płac ujmuje się zbiorcze wyliczenie pensji pracowników zakładu, a przedsiębiorstwa z niewielką liczbą zatrudnionych ograniczają się najczęściej do miesięcznego wypełnienia indywidualnych kart przychodów.
 
Przedsiębiorcy zatrudniający pracowników, bez względu na formę organizacyjną, prowadzą karty przychodów. Nie ma jednego, powszechnie obowiązującego, jej wzoru. Rozporządzenia ministra finansów określają ich minimalne części składowe:

imię i nazwisko pracownika,
kwota przychodów w naturze i gotówce, którą osiągnął w danym miesiącu,
koszty uzyskania przychodów,
potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia społeczne z przychodu pracownika: emerytalne (9,76 proc. podstawy wymiaru), rentowe (1,5 proc.) i chorobowe (2,45 proc.),
dochód osiągnięty w danym miesiącu,
dochód narastająco od początku roku (pracodawcy muszą kontrolować, czy pracownicy nie przekroczyli kolejnej skali podatkowej; wówczas trzeba pobierać wyższą zaliczkę na podatek dochodowy),
kwota zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych,
kwota składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne,
kwota należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych do przekazania do urzędu skarbowego,
datę przekazania zaliczki podatkowej.
Dodatkowo, gdy chodzi o ryczałtowców, karty przychodów przez nich sporządzane muszą jeszcze określać NIP pracownika i miesiąc wypłaty.

Zawartość listy płac 
Lista płac sporządzana jest dla wszystkich pracowników na podstawie innych dokumentów płacowych i kadrowych, m.in. umowy o pracę, wykazu godzin nadliczbowych, wykazu prowizji, nagród, zwolnień lekarskich.

Lista płac powinna zawierać pewne stałe elementy takie jak:
nazwę pracodawcy,
numery stron,
oznaczenie lub nazwę listy płac,
miesiąc, którego dotyczy,
datę sporządzenia,
podpisy osoby sporządzającej i akceptującej.
Lista płac sporządzana jest zazwyczaj co miesiąc (tak najczęściej rozlicza się wypłaty wynagrodzeń <art. 85 § 1 KP>), jednak pracodawcy mogą sporządzać listy płac znacznie częściej np. co 2 tygodnie, co tydzień, a także wtedy, kiedy mając być wypłacone dodatkowe składniki pensji takie jak premia, odszkodowanie, wyrównanie, itp.

Lista płac może być mniej lub bardzie rozwinięta. Związane jest to z ilością składników wynagrodzenia oraz obowiązków związanych z płaceniem składek na ubezpieczenie chorobowe, emerytalne, rentowe i zdrowotne, a także z m.in. obowiązkami podatkowymi.

Najważniejsze jest, aby w liście płac wynagrodzenia brutto były podzielone na „składkowe” i „nieskładkowe”. Ważne jest to ze względu na obowiązki względem ubezpieczeń społecznych. W grupie wynagrodzeń "nieskładkowych" trzeba wyodrębnić wynagrodzenie za czas choroby, ponieważ dodaje się to do do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Bardzo ważne jest również rozróżnienie składki na ubezpieczenie zdrowotne (w roku 2008 nadal wynosi 9% podstawy wymiaru) od składki zdrowotnej odliczanej od podatku (stanowiącej 7,75% podstawy wymiaru składki).

W firmach zatrudniających wielu pracowników, na liście płac oprócz imienia i nazwiska, umieszczony powinien być dodatkowy identyfikator pracownika (np. PESEL), dzięki któremu można uniknąć pomyłek w przypadku powtarzających się nazwisk i imion.

Ważne jest również, aby na liście płac znajdowała się rubryka "Pracownik pobrał", zwłaszcza w odniesieniu do tych zatrudnionych, którzy wypłaty odbierają co miesiąc w zakładowej kasie.

Ewidencję wynagrodzeń można prowadzić w formie elektronicznej, pod dwoma jednak warunkami:
1.zawsze powinna być możliwość odtworzenia jej na papierze,
2.musi być tak zabezpieczona, by została zachowana zasada poufności wynagrodzeń.
 

 

Luka cenowa

cena danej akcji, od jakiej zaczęła się sesja jest znacznie wyższa lub niższa od ostatnio zanotowanej ceny z poprzedniej sesji.
Można wyróżnić cztery podstawowe grupy:
Luka zwykła – występuje na wykresach mało płynnych akcji.
Luka startu – występuje tam, gdzie ceny rozpoczynają nowy trend przy zwiększonym wolumenie.
Luka ucieczkowa – charakteryzuje się kontynuacją wzrostu cen notowanych akcji.
Luka wyczerpania – pojawiają się w końcowej fazie trendów, gdzie ceny nie osiągają nowych pułapów.
 

 

Luka cenowa

cena danej akcji, od jakiej zaczęła się sesja jest znacznie wyższa lub niższa od ostatnio zanotowanej ceny z poprzedniej sesji.
Można wyróżnić cztery podstawowe grupy:
Luka zwykła – występuje na wykresach mało płynnych akcji.
Luka startu – występuje tam, gdzie ceny rozpoczynają nowy trend przy zwiększonym wolumenie.
Luka ucieczkowa – charakteryzuje się kontynuacją wzrostu cen notowanych akcji.
Luka wyczerpania – pojawiają się w końcowej fazie trendów, gdzie ceny nie osiągają nowych pułapów.
 

 

Luka deflacyjna

stan braku równowagi rynkowej polegający na istnieniu nadwyżki globalnej podaży nad globalnym popytem, niedobór popytu. W gospodarce rynkowej wystąpienie luki deflacyjnej wywołuje proces dostosowawczy przejawiający się obniżką ogólnego poziomu cen (deflacja), w rezultacie której popyt wzrasta, podaż obniża się i rynek wraca do równowagi. W gospodarce planowej luka deflacyjna nie występuje.
 

 

Luka deflacyjna

stan braku równowagi rynkowej polegający na istnieniu nadwyżki globalnej podaży nad globalnym popytem, niedobór popytu. W gospodarce rynkowej wystąpienie luki deflacyjnej wywołuje proces dostosowawczy przejawiający się obniżką ogólnego poziomu cen (deflacja), w rezultacie której popyt wzrasta, podaż obniża się i rynek wraca do równowagi. W gospodarce planowej luka deflacyjna nie występuje.
 

 

Makroekonomia

dziedzina ekonomii posługująca się wielkościami agregatowymi (zbiorczymi, dotyczącymi całej gospodarki) do badania prawidłowości występujących w gospodarce jako całości.

Przedmiotem zainteresowania makroekonomii jest przede wszystkim tworzenie i podział dochodu narodowego, a także zagadnienia związane między innymi z inflacją, bezrobociem, inwestycjami i bilansem płatniczym, z uwzględnieniem polityki pieniężnej banku centralnego oraz polityki gospodarczej państwa.

Makroekonomia bada gospodarkę, zarówno narodową jak i światową, jako ogół zależności, występujących między najważniejszymi agregatami gospodarczymi, takimi jak: łączny (globalny) popyt i podaż produktów i usług, średni poziom cen, poziom zatrudnienia, wielkość konsumpcji i inwestycji, czy dochody i wydatki budżetu państwa.

Poprzez taką analizę makroekonomia określa związki przyczynowo-skutkowe między zjawiskami gospodarczymi, a także prognozuje tendencje rozwojowe całego systemu gospodarczego. Dzięki temu makroekonomia tworzy podstawy teoretyczne i formułuje przesłanki dla polityki państwa przede wszystkim w zakresie skutecznego osiągania celów gospodarczych takich jak wzrost gospodarczy, stabilny poziom cen czy równowaga bilansów zagranicznych. Ze względu jednak na szerokie zainteresowania makroekonomii i globalne uwarunkowania zależności gospodarczych, teorie makroekonomiczne muszą uwzględniać także inne dziedziny polityki państwa, jak polityka zagraniczna, obronna czy wewnętrzna kraju.

 Mikro- i makroekonomia
Podstawową różnicą pomiędzy mikro- i makroekonomią jest podejście metodologiczne, natomiast przedmiot zainteresowania obydwu dziedzin ekonomii ma znaczenie drugorzędne. Zarówno mikro- jak i makroekonomia zajmują się wyjaśnianiem zjawisk o charakterze gospodarczym, lecz ujmują te zjawiska w odmiennej perspektywie.

Mikroekonomia zajmuje się badaniem zachowań indywidualnych podmiotów gospodarczych, analizą poszczególnych dóbr i rynków, w przekonaniu, że zachowanie gospodarki wynika z sumy zachowań poszczególnych, indywidualnych podmiotów gospodarczych. Wychodzi więc z założenia, że chcąc zbadać prawidłowości dotyczące całości gospodarki, należy przede wszystkim zbadać w jaki sposób zachowuje się jednostka gospodarująca.

Makroekonomia prezentuje odmienne podejście. U jej podstaw znajduje się przekonanie, że w gospodarce występują prawidłowości, które nie dają się wyjaśnić prostą sumą zachowań indywidualnych podmiotów gospodarczych. Pomiędzy poszczególnymi podmiotami zachodzą złożone relacje, które mają realny wpływ na kształt zjawisk gospodarczych. Aby wyjaśnić zatem prawidłowości rządzące gospodarką, makroekonomia bada zależności pomiędzy wielkościami agregatowymi, a nie poszczególnymi jej indywidualnymi elementami.

Zarówno w oparciu o podejście mikro- jak i makroekonomiczne można formułować warunki równowagi gospodarczej, czy przesłanki dla polityki państwa. Oba podejścia opisują podobne zjawiska, ale co innego stawiają w centrum swoich rozważań. Mikroekonomia jest spojrzeniem na gospodarkę z "perspektywy żaby", podczas gdy makroekonomia patrzy na tę samą gospodarkę z "perspektywy żyrafy".

 Funkcje makroekonomii 
Teoriopoznawcza - zadaniem makroekonomii jest poznać, opisać, wyjaśnić i przewidzieć prawidłowości w występowaniu zjawisk i procesów gospodarczych.
Aplikacyjna - makroekonomia dostarcza wskazówek w zakresie kształtowania procesów gospodarczych oraz przesłanek dla polityki państwa.
Światopoglądowa - zrozumienie zjawisk gospodarczych pozwala na formułowanie sądów wartościujących, dotyczących celów i pożądanych stanów gospodarki.
Dydaktyczno-wychowawcza - wiedza z zakresu makroekonomii pozwala społeczeństwu zrozumieć charakter zjawisk gospodarczych oraz dokonać oceny polityki makroekonomicznej państwa.
Prognostyczna - zadaniem makroekonomii jest uprzedzanie występowania określonych zjawisk gospodarczych i wyprzedzające przedsięwzięcie odpowiednich środków, dzięki czemu polityka państwa jest prowadzona ex ante a nie ex post.
 Zmienne makroekonomiczne
zmienne zewnętrzne - klimat, środowisko, zasoby naturalne - oddziałują na gospodarkę, ale są niepodatne (stosunkowo) na wpływ gospodarki,
zmienne polityczne - rząd, Bank Centralny, RPP - oddziaływają na gospodarkę i są kształtowane przez nią – narzędzia ekonomiczne
zmienne indukowane - są produktem - czy też wynikiem - procesu gospodarczego. W zmiennych indukowanych zawierają się wszystkie cele polityki makroekonomicznej: produkcja, zatrudnienie, poziom cen i eksport netto.
Zmienne polityczne i zmienne zewnętrzne są siłą napędową gospodarki i wpływają na zmienne indukowane.
 

 

Marketing

handel aktywny, wychodzący naprzeciw potrzeb klienta, próbujący odgadnąć skryte potrzeby klienta, usiłujący te potrzeby uświadamiać oraz pobudzać a nawet kreować, i zaspokajać je.

W marketingu najważniejsza jest świadomość, że klient i jego oczekiwania to najważniejszy element biznesu (jeśli nie ma klientów, przedsiębiorstwo w sensie ekonomicznym traci rację bytu) oraz wynikający z tej świadomości proces identyfikowania i zaspokajania potrzeb klienta – przy równoczesnym zapewnieniu zysku przedsiębiorstwa i ciągłości jego funkcjonowania. W osiągnięciu celu służą techniki wspomagające ten proces: badania rynku, kształtowania produktu, oddziaływania na rynek, ustalania ceny, sprzedaży.

Marketing posiada wiele definicji naukowych. Jednak najprościej mówiąc marketing to działanie mające na celu wynajdowanie, pobudzanie i zaspokajanie potrzeb podmiotów gospodarczych. Określeniem "marketing" nazywa się też dziedzinę wiedzy analizującą wspomnianą działalność.

W ramach marketingu możemy wyróżnić wiele zagadnień, takich jak:
odnajdowanie i ocenianie możliwości rynkowych, prowadzących do zaspokojenia potrzeb określonych odbiorców (nabywców) oraz dokładne ustalenie tych potrzeb
opracowywanie w oparciu o tę wiedzę produktu oraz strategii jego dystrybucji
przygotowanie odpowiedniej strategii ceny i promocji
reklama i informacja o produkcie, jak np. marketing wirusowy, product placement
Działania marketingowe dzielone są na cztery podstawowe typy tzw. marketing mix. Są to: cena, produkt, dystrybucja i promocja. Współcześnie zdarza się, iż specjaliści do spraw marketingu wyróżniają kolejne elementy – ludzie (people), świadectwo materialne (physical evidence), zestaw – opakowanie (package), proces, przyzwolenie (permission), rekomendację (pass-along), pozycjonowanie (plasowanie), nagłośnienie (publicity), czynnik wyróżniający (fioletowa krowa – purple cow).

Według stratega marketingowego Jaya Abrahama, wyróżnia się trzy sposoby zwiększania zyskowności firmy poprzez działania marketingowe:

Pozyskać nowych klientów
Sprawić, by klienci więcej kupowali
Sprawić, by klienci częściej kupowali
Połączenie tych trzech działań prowadzić ma do wykładniczego tempa rozwoju firmy.

Rodzaje marketingu 
marketing narracyjny
marketing internetowy
marketing mobilny
marketing sportowy
marketing partyzancki
marketing polityczny
marketing zapachowy
marketing wirusowy
marketing wielopoziomowy
ambient marketing
marketing afiliacyjny
marketing sensoryczny
marketing podstępny
Marketing medialny (bezpośredni) to składanie oferty za pomocą mediów, takich jak publikacje (np. wydruk wniosku), telefony, telesklepy (TV, radio), automaty, strony internetowe, listy lub katalogi produktów. Marketing medialny adresowany (listy, telefony do klientów) wymaga listy adresowanych potencjalnych klientów. Zasięg marketingu medialnego w ubezpieczeniach rośnie dość szybko. Jak dotychczas jest on skuteczny na rozwiniętych rynkach ubezpieczeniowych.
 

 

Marża

stosunek zysku ze sprzedaży do ceny sprzedaży (zysk to różnica między ceną sprzedaży, a kosztem pozyskania towaru).
W analizie finansowej wyróżnia się 2 rodzaje marży: marża netto i marża brutto. Obie kategorie odnoszą się do sprawozdania finansowego.

Marża netto jest to zysk netto z danego okresu sprawozdawczego podzielony przez wartość sprzedaży w danym okresie. Marża netto pokazuje jak zyskowna była w danym okresie działalność firmy. Marża netto bierze pod uwagę to jakie koszty zostały poniesione przez firmę, gdyż do jej kalkulacji wchodzą wszystkie koszty, zarówno pośrednie jak i bezpośrednie.

Marża brutto jest to wskaźnik pokazujący jak zyskowna była w danym okresie sprzedaż firmy. Do kalkulacji marży brutto używa się nie kosztów całkowitych (jak w przypadku marży netto), ale wyłącznie kosztów bezpośrednich czyli wartości sprzedaży. W wariancie porównawczym rachunku zysków i strat do kalkulacji marży brutto bierze się koszty rodzajowe. Wtedy marżę brutto kalkuluje się w następujący sposób: Marża brutto% = (Sprzedaż-Koszty rodzajowe)/Sprzedaż. W wariancie kalkulacyjnym koszty rodzajowe zastępuje się kosztem wytworzenia sprzedanych wyrobów.
Nie należy mylić marży z narzutem na cenę zakupu towaru.

Jednak możliwe jest liczenie marży (brutto lub netto) nie tylko na podstawie sprawozdań finansowych. Marżę można wyliczać również dla sprzedaży poszczególnych kategorii produktów, pojedynczych produktów lub oddziałów firm. Liczenie marży jest możliwe tam, gdzie można zidentyfikować i przyporządkować poszczególnym przychodom ze sprzedaży odpowiednie koszty.
http://wikipedia.wp.pl/wiki/Mar%C5%BCa?ticaid=1ee5c

 

MBI

(ang. management buy-in) - sytuacja w której przedsiębiorstwo zostaje zakupione bądź wykupione przez kadrę kierowniczą z zewnątrz.
Od MBO różni się pozycją nabywców, którzy nie pracują aktualnie w firmie, a pochodzą z innego źródła.
 

 

MBO

(ang. management buyout) - sytuacja w której przedsiębiorstwo zostaje zakupione bądź wykupione przez zarządzającą nim kadrę kierowniczą.
Powodem takiego przejęcia może być zainteresowanie managerów sukcesem firmy lub utrzymaniem własnych miejsc pracy. W przypadku gdy firma przeznaczona jest do zamknięcia lub przejęcia przez zewnętrznego inwestora, istnieje możliwość, że mógłby on zmienić kadrę kierowniczą i pozostawić aktualnych managerów bez pracy.
Oprócz fuzji i przejęć, także MBO odgrywają ważną rolę w restrukturyzacji przedsiębiorstw. Głównym zobowiązaniem takiego działania jest sprawiedliwość wobec akcjonariuszy.