Słownik

Rachunek Inwestycyjny

otwierany przez klienta na użytek domu maklerskiego, wykorzystywany w celu zakupu walorów na giełdzie papierów wartościowych, np. dom maklerski dokonuje zakupu akcji danej firmy, pobierając z rachunku klienta odpowiednią kwotę oraz prowizję.
 

 

Rachunek Zysków i Strat

(ang. income statement) zwany wcześniej rachunkiem wyników - jeden z podstawowych i obligatoryjnych elementów sprawozdania finansowego jednostki. Informuje jaka jest efektywność poszczególnych rodzajów działalności oraz jaki jest ogólny wynik finansowy przedsiębiorstwa.

Rachunek zysków i strat ukazuje zdolność firmy do generowania zysków i samofinansowania, prezentuje strumienie pieniężne. Sprawozdanie to polega na zestawieniu strumieni przychodów uzyskanych w jednostce ze sprzedaży wyrobów i usług bądź towarów w ramach prowadzonej działalności handlowej oraz przychodów uzyskanych z przeprowadzenia operacji finansowych i kosztów tej działalności. W krajach należących do Unii Europejskiej o treści i układzie tego sprawozdania przesądza zasadniczo IV Dyrektywa EWG, która zawiera 4 wzory rachunku zysków i strat (kolejno art. 23 - 26 IV Dyrektywa Rady z dnia 25.07.1978 r. Biuletyn KRDBK SKWP nr 2/1990).

Polskie standardy w zakresie sprawozdania z operacji wynikowych nie odbiegają od wzorców światowych.
 
 Ogólna postać i budowa rachunku zysków i strat 
+ Przychody ze sprzedaży netto
- Koszty wytworzenia sprzedanych wyrobów
= Zysk/strata na sprzedaży (brutto)
- Koszty ogólne zarządu
- Koszty sprzedaży
= Zysk/strata na sprzedaży (netto)
+ Pozostałe przychody operacyjne
- Pozostałe koszty operacyjne
= Zysk/strata na działalności operacyjnej (EBIT)
+ Przychody finansowe
- Koszty finansowe
= Zysk/strata na działalności gospodarczej
+ Zyski nadzwyczajne
- Straty nadzwyczajne
= Zysk/strata brutto
- Podatek dochodowy
= Zysk/strata netto

Przychody ze sprzedaży netto są przychodami ze sprzedaży wyrobów, usług oraz towarów po potrąceniu VAT. Natomiast koszty wytworzenia sprzedanych wyrobów obejmują koszty związane z ich wytworzeniem, przede wszystkim można do nich zaliczyć: zużycie materiałów i energii, wynagrodzenia (tylko pracowników związanych z produkcją!), amortyzację, usługi obce (np. częściowy przerób produktów przez inną jednostkę), ubezpieczenia społeczne i inne ( głównie konta zesp. 4). Po odjęciu od przychodów kosztów otrzymujemy wynik na sprzedaży brutto.
Otrzymany wynik na sprzedaży brutto następnie korygowany jest o koszty które nie są bezpośrednio związane z główną działalnością jednostki, ale są niezbędne do jej prowadzenia. Czyli:

1.koszty ogólnego zarządu (administracyjne) - obejmują głównie wynagrodzenia pracowników administracji, materiałów biurowych, ale także np. koszty prenumeraty czasopism, reklamy itp.
2.koszty sprzedaży - koszty związane ze sprzedażą wyrobów gotowych ponoszone przez jednostkę np. rozładunek, transport, ubezpieczenie transportu, itp.
Otrzymuje się w ten sposób wynik na sprzedaży netto, czyli faktyczny zysk/stratę z podstawowej działalności jednostki (!).

Jednostka może również otrzymywać przychody i ponosić koszty niezwiązane z główną działalnością. Do ich ewidencji księgowej wykorzystuje się konta: 760 Pozostałe przychody operacyjne i 761 Pozostałe koszty operacyjne. Klasycznym przykładem takich kosztów mogą być np. kary, grzywny, likwidacja środka trwałego, itp. Przykładami przychodów mogą być przedawnione zobowiązania, dotacje. Po dodaniu tych przychodów i odjęciu kosztów od wyniku ze sprzedaży netto otrzymujemy zysk/stratę na działalności operacyjnej.
 

 

Rachunkowość

system ewidencji gospodarczej ujmujący w mierniku pieniężnym i przekroju poszczególnych podmiotów gospodarczych wraz z procesami produkcji, dystrybucji, konsumpcji i akumulacji. Rachunkowość jest sformalizowanym systemem, odzwierciedlającym proces prowadzonej działalności gospodarczej i służy jej ocenie. Podstawowym celem rachunkowości jest dostarczenie prawdziwego i rzetelnego obrazu sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu gospodarczego. Przedmiotem rachunkowości jest każde zdarzenie gospodarcze wyrażone w mierniku pieniężnym i wpływające na zmianę sytuacji podmiotu gospodarczego, jego zasoby i wyniki.

Rachunkowość obejmuje trzy główne działy:
księgowość
kalkulację
sprawozdawczość
 
Główne odmiany rachunkowości
Rachunkowość finansowa
Rachunkowość zarządcza
Rachunkowość podatkowa
Rachunkowość bankowa
Zastosowanie komputerów w rachunkowości spowodowało powstanie nowej formy rachunkowości zwanej rachunkowością komputerową.
 

 

Rada Dyrektorów

organ wewnętrzny osoby prawnej (obok zarządu i walnego zgromadzenia akcjonariuszy) powołany do wykonywania czynności nadzoru, sprawujący kontrolę i nadzór w korporacjach w anglosaskim modelu nadzoru korporacyjnego działający w oparciu o właściwe przepisy regulujące funkcjonowanie osoby prawnej i jej statut. Występuje m.in. w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii oraz w Japonii.
 
W skład rady dyrektorów, w odróżnieniu od rady nadzorczej, wchodzą nie tylko niezależni, zewnętrzni członkowie (doradcy zewnętrzni), ale i osoby bezpośrednio zaangażowane w zarządzanie przedsiębiorstwem. Członkowie rady z firmy to głównie dyrektorzy wykonawczy (executives). Przewodniczącym rady dyrektorów jest często prezes zarządu/dyrektor generalny (CEO). Członkowie rady dyrektorów spoza firmy obejmują członków powiązanych ze spółką relacjami biznesowymi (affiliated directors) jak np. prawnicy, doradcy, klienci czy dostawcy i członkowie niezależni cechujący się brakiem jakichkolwiek powiązań o charakterze zarobkowym, rodzinnym i biznesowym z przedsiębiorstwem. W radzie mogą także znaleźć się przedstawiciele interesariuszy, reprezentujący różne środowiska, np. społeczności lokalne, czy nawet organizacje ochrony środowiska (contingency directors). W ramach tego podziału reprezentanci akcjonariuszy posiadających ponad 5% należą do grupy affiliated directors, ale należy mieć na uwadze, iż każda grupa akcjonariuszy i interesariuszy może powołać zupełnie niezależnych członków.


Do głównych praw i obowiązków rady dyrektorów zalicza się:

nominacja, ocena oraz zwalnianie prezesa/dyrektora generalnego spółki i innych przedstawicieli wyższej kadry kierowniczej w przedsiębiorstwie,
nadzór nad prowadzoną przez przedsiębiorstwo działalnością,
przeglądanie i akceptacja planów przedsiębiorstwa,
opracowywanie rekomendacji dla akcjonariuszy,
uczestnictwo we wszystkich działaniach korporacji, które nie wymagają zgody akcjonariuszy,
ustalanie wysokości wynagrodzeń kadry zarządzającej (komitet ds. wynagrodzeń działający wewnątrz rady dyrektorów),
ochrona właścicieli kapitału, poprzez przeciwstawianie się wszystkim decyzjom, które mogłyby być niekorzystne dla akcjonariuszy lub zagrażać ich interesom,
monitorowanie sprawozdań finansowych,
akceptacja planów strategicznych przedsiębiorstwa oraz innych istotnych działań z punktu widzenia rozwoju organizacji,
monitorowanie działań prowadzonych przez komitety działające wewnątrz rady,
pełnienie innych funkcji ustanowionych w statucie spółki.
 

 

Rada Nadzorcza

organ osoby prawnej powołany do wykonywania czynności nadzoru, działający w oparciu o właściwe przepisy regulujące funkcjonowanie osoby prawnej oraz jej statut (bądź umowę - akt założycielski).

Do obowiązków rady nadzorczej należy pełnienie funkcji nadzoru - rozumianego zazwyczaj jako sprawowanie bieżącej pieczy nad funkcjonowaniem osoby prawnej, nie może jednak bezpośrednio ingerować w kompetencje Zarządu

Rada nadzorcza swoją funkcję realizuje poprzez podejmowanie uchwał, wydawanie opinii, ocen odnoszących się do konkretnych sfer działania nadzorowanego oraz poleceń. Rada nadzorcza może posiadać dodatkowo kompetencje reprezentacyjne w stosunkach wewnętrznych i, w szczególnych wypadkach, zewnętrznych.

Pomimo posiadania przez radę nadzorczą szerokich uprawnień, nie można przyjmować, że jest ona organem współzarządzającym podmiotem nadzorowanym.
 

 

Rating

wyrażenie to pochodzi z anglojęzycznego obszaru językowego. Pomimo szerokiego zakresu znaczeń, można zdefiniować go dwojako: w szerszym znaczeniu jako proces oceny, w węższym jako wynik tego procesu, który ustala się po przeprowadzeniu przez odpowiednią firmę procedury ratingowej. Przyjmując za przedmiot oceny przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe lub jego produkt definicja ratingu powinna brzmieć : Rating jest to proces oceny przedsiębiorstwa ubezpieczeniowego (produktu ubezpieczeniowego) lub wynik przeprowadzonego badania, odbywającego się zgodnie z pewną przyjętą przez daną agencję ratingową procedurą, ujednoliconą według określonych kryteriów dla wszystkich przedsiębiorstw ubezpieczeniowych (lub ich produktów). Ocena ma z reguły formę symbolu literowego, często uzupełnionego cyfrą lub/i znakami „+/-”. Niezależna ocena ryzyka kredytowego dokonywana przez wyspecjalizowane agencje ratingowe takie jak Moody's, Standard & Poor's oraz Fitch Ratings w stosunku do podmiotu zaciągającego dług.

Rating ocenia jakość dłużnych papierów wartościowych pod kątem wiarygodności finansowej emitenta oraz warunków panujących na rynku.

Badaniu wiarygodności finansowej podlegają emisje obligacji, krótkoterminowe papierów dłużne, podmioty zaciągające zobowiązania na rynku finansowym oraz rządy państw.

Rating podlega ciągłemu monitorowaniu i może ulec zmianie, np. z powodu czynników politycznych lub innych zdarzeń uzasadniających zmianę ratingu (zarówno w dół, jak i w górę).

Skale ratingu wyrażane są odpowiednimi symbolami literowymi, a wg agencji ratingowej Fitch Ratings długookresowe poziomy ratingowe przedstawiają się następująco:

poziom inwestycyjny (AAA, AA, A, BBB)
poziom spekulacyjny (BB, B, CCC, CC, C, DDD, DD, D).
Rating może także zawierać znaki „+” i „-”, dla określenia różnic w ramach jednej kategorii.

Wiarygodność finansowa firmy nie może być wyższa niż wiarygodność finansowa kraju, z którego pochodzi, co w wypadku obniżenia ratingu danego państwa może utrudnić także działania firm znajdujących się w bardzo dobrej kondycji finansowej.

 Skala ocen agencji ratingowych dla zobowiązań długoterminowych 
AAA – Obligacje o najwyższej jakości kredytowej. Bardzo wysoka zdolność emitenta do obsługi swoich zobowiązań

AA – Obligacje o bardzo wysokiej jakości kredytowej. Bardzo wysoka zdolność emitenta do obsługi swoich zobowiązań

A – Obligacje o wysokiej jakości kredytowej. Wysoka zdolność emitenta do obsługi swoich zobowiązań. Istnieją jednak czynniki, które mogą w przyszłości spowodować obniżenie oceny.

BBB – Obligacje o dobrej jakości kredytowej. Zadowalająca zdolność emitenta do obsługi swoich zobowiązań

BB – Obsługa zobowiązań z tytułu emisji obligacji może być wątpliwa w przypadku wystąpienia niekorzystnych zjawisk w otoczeniu emitenta

B – Obsługa zobowiązań z tytułu emisji obligacji jest wątpliwa w przypadku wystąpienia niekorzystnych zjawisk w otoczeniu emitenta

CCC – Obsługa zobowiązań z tytułu emisji obligacji jest prawdopodobna jedynie w przypadku wystąpienia sprzyjających warunków w otoczeniu emitenta

CC – Obligacje poważnie zagrożone zaprzestaniem płatności przez emitenta

C – Obligacje emitentów znajdujących się w trakcie postępowania upadłościowego, ale zapewniające ciągle umówione płatności

D – Obligacje, dla których zaprzestano płatności odsetek lub niewykupione

 Przykłady ratingów 
AAA – USA, Niemcy,

AA – Włochy,

A- – Polska (rating międzynarodowy),

BB+ – PTC (operator sieci Era),

B – Elektrownia Turów.

 Funkcje ratingów
funkcja racjonalizatorska – polegająca na zapewnieniu pomocy w zwiększeniu efektywności procesów decyzyjnych poprzez usprawnienie procesów informacyjnych i racjonalizację sytuacji decyzyjnych (dla profesjonalnych i nieprofesjonalnych odbiorców ratingu poprzez redukcję liczby zmiennych decyzyjnych),
funkcja porządkująca – polegająca na usuwaniu szumów informacyjnych na rynku poprzez eliminację informacji zbędnych oraz wykrywanie informacji błędnych i nieprawdziwych,
funkcja informacyjna – polegająca na dostarczaniu decydentom wiarygodnych informacji o przedmiotach ich decyzji oraz możliwie pełnych i wyczerpujących informacji, przy zachowaniu jednocześnie wysokiego stopnia ich przejrzystości,
funkcja popularyzatorska – polegająca na upowszechnianiu informacji o przedmiotach poddanych analizie ratingowej i wiedzy o sposobach ich funkcjonowania,
funkcja „wyrównywania szans” – polegająca na umożliwieniu podejmowania decyzji zarówno odbiorcom instytucjonalnym (profesjonalnym) jak i indywidualnym (nieprofesjonalnym) poprzez publikowanie wyników analizy ratingowej w powszechnie dostępnych periodykach i czasopismach
 

 

Reengineering

koncepcja biznesowa polegająca na wprowadzaniu radykalnych zmian w procesach biznesowych. Celem zmian jest osiągnięcie maksymalnej efektywności organizacji oraz redukcja kosztów.

Koncepcja reengineeringu została opublikowana przez Michaela M. Hammera w 1990 r. w Harvard Business Review. Wspólnie z Jamesem A. Champy w 1993 r. napisali książkę "Re-engineering the corporation: A manifesto for business revolution", która sprzedała się w ponad 2,5 mln egzemplarzy i była ponad rok na liście bestsellerów New York Times.

Reengineering nie podaje gotowych recept postępowania. Jest to metoda kosztowna, więc zmian należy dokonywać tylko wtedy, gdy wskazuje na to rachunek ekonomiczny.

Reengineering to fundamentalne przemyślenie od nowa i radykalne przeprojektowanie procesów w firmie, prowadzące do drastycznej (przełomowej) poprawy osiąganych wyników (np. koszty obsługi, obsługa klientów, szybkość).

Według prof. Zbigniewa Martyniaka, celem tej metody jest również aktualizacja potrzeb klientów.
 

 

Refinansowanie

operacja pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. W rezultacie te pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą być znowu użyte do finansowania takich samych jak poprzednio czy też odmiennych działań. W gospodarce rynkowej największą skalę i znaczenie mają operacje refinansowania przeprowadzane wewnątrz systemu bankowego.

Systemy bankowe, działające w krajach o gospodarce rynkowej charakteryzują się dwuszczeblową strukturą: na jej górnym szczeblu znajdują się banki centralne, na niższym - banki komercyjne. Banki centralne nie prowadzą operacji (tzn. nie udzielają kredytów i nie przyjmują depozytów) z przedsiębiorstwami czy gospodarstwami domowymi. Te operacje są domeną działania banków komercyjnych. Banki centralne natomiast prowadzają operacje kredytowe i depozytowe z bankami komercyjnymi ( „banki banków"), oraz z organami finansowymi państwa). Wśród operacji zachodzących między bankami centralnymi a bankami komercyjnymi, bardzo ważne miejsce zajmują operacje refinansowania banków komercyjnych przez bank centralny.

Instytucjami refinansującymi są nie tylko banki centralne. W krajach, w których jest bardzo rozwinięty kredyt hipoteczny jako instrument finansowania budownictwa mieszkaniowego jak np. w Stanach Zjednoczonych, działają instytucje zajmujące się refinansowaniem, kredytów hipotecznych, udzielonych przez banki hipoteczne i towarzystwa oraz banki oszczędnościowo-pożyczkowe. Refinansowanie pierwotnych pożyczkodawców zabezpieczonych hipotecznie kredytów, których zasoby pochodzące z depozytów nie wystarczałyby na znaczny rozwój tej formy kredytowania, ma na celu rozszerzanie budownictwa mieszkaniowego, uważanego w Stanach Zjednoczonych za lokomotywę ożywienia w całej gospodarce. Stąd w refinansowaniu kredytów hipotecznych w USA biorą udział agencje rządowe i agencje prywatne pod kontrolą rządową i korzystające z rządowych funduszy. Instytucje te odkupują od pierwotnych pożyczkodawców kredytów hipotecznych ich należności od klientów, co pozwala pierwotnym pożyczkodawcom (bankom hipotecznym) na udzielanie nowych kredytów w oparciu o odzyskane płynne środki pieniężne. Wymienione instytucje refinansowania wykorzystują na zakup należności z tytułu kredytów hipotecznych tanie, niskooprocentowane lokaty Departamentu Skarbu USA, a także środki zmobilizowane na rynkach finansowych drogą emisji krótko- i średnio-terminowych obligacji, certyfikatów depozytowych i innych papierów wartościowych.
 

 

Reinwestycja

jest to ponowne zainwestowanie kapitału.

W bardzo wąskim sensie, upowszechnionym w Polsce, może być rozumiana np. jako ponowne nabycie jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, w którym inwestor uprzednio dokonał ich zbycia (umorzenia). Zwykle towarzystwa funduszy inwestycyjnych, w przypadku dokonania reinwestycji w czasie określonym w prospekcie danego funduszu, zwalniają uczestnika z ponoszenia opłat manipulacyjnych kwoty reinwestycji. Lokata bankowa przy oprocentowaniu złożonym jest też przykładem reinwestycji - odsetki dopisywane w kolejnych okresach odsetkowych powiększają podstawę naliczania odsetek w okresach kolejnych. Natomiast oprocentowanie proste jest typowym przykładem braku reinwestycji - odsetki są naliczane od ustalonej kwoty, która nie zmienia się w czasie - wcześniej naliczone odsetki "nie pracują". Przy inwestycjach dochodowych reinwestycja prowadzi do dynamicznego wzrostu kapitału.
 

 

Reklama

wyrażenie niezadowolenia klienta z zakupu, oczekiwań, które nie zostały spełnione.

Przyczyn reklamacji może być wiele:
jakość jest niższa niż oczekiwaliśmy, kupiona rzecz jest pozbawiona użyteczności, produkt jest niekompletny,
rzecz nie posiada cech, które były uzgodnione indywidualnie.

Sprzedawca ma obowiązek przyjąć i rozpatrzyć reklamację, to on odpowiada za towar, który wydał konsumentowi, sprzedawca nie może odesłać konsumenta reklamującego towar do producenta, hurtownika, importera, w ciągu dwóch lat od nabycia rzeczy możemy zgłosić reklamację towaru niezgodnego z umową (w przypadku rzeczy używanych, strony mogą termin skrócić, ale nie poniżej jednego roku), w przypadku stwierdzenia wady musimy zgłosić reklamacje najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy, gdy wymieniamy towar termin biegnie na nowo.
Reklamować można każdy towar, który jest niezgodny z umową, obniżenie ceny z powodu wyprzedaży, promocji nie wyklucza go z możliwości reklamowania. Wyjatkiem od tej reguły jest sytuacja, w której powodem obniżki była wada towaru, o której wiedzieliśmy - wtedy nie mozna zareklamowac towaru.
Możemy domagać się od sprzedawcy nieodpłatnej wymiany lub naprawy towaru niezgodnego z umową, o sposobie decyduje konsument. Dopóki jest możliwa wymiana lub naprawa nie możemy żądać zwrotu pieniędzy.

Sprzedawca nie musi wymieniać towaru na nowy, gdy nie jest to możliwe lub gdy zostało dowiedzione, że wymaga to zbyt wysokich kosztów.

Jeśli zasadność reklamacji została uznana i sprzedawca poinformuje klienta przed upływem 14 dni to jest zobowiązany do natychmiastowego (w przypadku: naprawy do 14 dni, wymiany na nowy do 7 dni) przywrócenia reklamowanej rzeczy zgodności z umową, zgodnie z żądaniem klienta.
 

 

Remitent

osoba, na rzecz której ma być wypłacone zobowiązanie z weksla lub z czeku. Jest to osoba fizyczna lub prawna, na której zlecenie lub na której rzecz weksel ma być płatny. Kilku remitentów może działać wspólnie lub oddzielnie.
 

 

Rentowność

miara efektywności gospodarowania. Obliczana jest ona jako stosunek zysku do danej wielkości finansowej, której rentowność jest wyznaczana. W finansach pojęcie rentowności odnosi się zarówno do przedsiębiorstw, inwestycji jak i papierów wartościowych. Najczęściej wyrażana jest ona procentowo.

Rentowność jest popularnym wskaźnikiem wykorzystywanym do porównywania między sobą efektywności różnych przedsiębiorstw lub inwestycji. Dzięki temu, iż jest ona wskaźnikiem relacyjnym, badającym stosunek dwóch wielkości, rentowność jest skutecznym narzędziem do porównywania efektywności przedsięwzięć o różnej wielkości, co nie je jest możliwe w przypadku wykorzystania wartości bezwzględnych, takich jak zysk. Najpowszechniej bada się:

Rentowność sprzedaży (ROS – Return On Sales)= zysk netto/przychody ze sprzedaży

Rentowność sprzedaży określa ile zysku przypada na jedną złotówkę sprzedaży. Innymi słowy, jaka część zysku ze sprzedaży jest zyskiem dla przedsiębiorstwa. Wysoka wartość tego wskaźnika oznacza, że przedsiębiorstwo realizuje wysoką marżę na sprzedaży swoich produktów. Jest to zjawisko pozytywne, ponieważ oznacza, że wzrost sprzedaży powoduje dynamiczny wzrost zysku przedsiębiorstwa. Dodatkowo, dzięki wysokiej marży, przedsiębiorstwo jest odporne na wahania kosztów produkcji.

Rentowność aktywów (ROA – Return On Assets)= zysk netto/przeciętny stan aktywów

Wskaźnik rentowności aktywów pokazuje jaki zysk generuje każda złotówka posiadanych aktywów. Wskaźnik ten jest miarą efektywności zarządzania aktywami przez przedsiębiorstwo. Wysoki wskaźnik oznacza, że przedsiębiorstwo bardzo efektywnie zarządza aktywami w celu generowania zysku.

Rentowność kapitału (ROE – Return On Equity)= zysk netto/przeciętny poziom kapitału własnego

Wskaźnik rentowności kapitału informuje ile zysku generuje spółka z każdej złotówki kapitałów własnych. Wskaźnik ten jest niezwykle istotny, mierzy on bowiem zyskowność kapitału zainwestowanego w spółkę przez akcjonariuszy.
 

 

Sourcing

Kompleksowa strategia przedsiębiorstwa definiująca, w jaki sposób i przez kogo obsługiwane będą poszczególne procesy biznesowe, bądź obszary funkcjonalne firmy.
Strategia sourcingowa jest zawsze efektem dogłębnej analizy przedsiębiorstwa (m.in. w kontekście strategii jej rozwoju), powinna definiować obszary, które mają pozostać we władaniu działów wewnętrznych oraz te, które powinny zostać oddane do obsługi partnerom zewnętrznym.
Sourcing jest działaniem wymagającym znacznej wiedzy oraz doświadczenia wynikającego z realizacji tego typu przedsięwzięć w przeszłości. Powyższe wymagania w tym samym zakresie odnoszą się do wielu dziedzin podlegających analizie – finansów, zagadnień prawnych, kwestii pracowniczych, wiedzy z poszczególnych obszarów biznesowych, wiedzy z zakresu zarządzania projektami i innych.

Sourcing zawiera w sobie takie pojęcia, jak outsourcing i insourcing.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sourcing

Spekulacja

Zakup lub sprzedaż papierów wartościowych lub towarów w nadziei odsprzedania/odkupienia ich na tym samym rynku po wyższej/niższej cenie. Czysta spekulacja oznacza zakup i sprzedaż na tym samym rynku bez świadczenia usług jeśli chodzi o dystrybucje, przechowywanie i transport [P. Carter 1998, str. 4]
Cechy spekulanta
Różnica między inwestorem a spekulantem polega na tym, że inwestor buduje swój portfel w oparci o przesłanki fundamentalne raczej na dłuższy okres czasu. Spekulanta charakteryzuje duża ilość decyzji podejmowanych w krótkim czasie, a jego celem jest przewidzenie kierunku zmian na rynku i osiągnięcie tym samym maksymalnej stopy zwrotu.

Według Benjamina Grahama spekulacja to „szaleńcza pogoń za możliwie dużym zyskiem w najkrótszym czasie”. Przeciwstawia się ją definicji inwestora, który jest osobą, która: przeprowadza gruntowną analizę finansową, opartą na logice, wskazującą na rozsądną stopę zysku z inwestycji bez narażania na ryzyko inwestowanego kapitału [R.G. Hagstorm 1994, str. 43]. Należy dodać, iż przez ryzyko Graham rozumiał tu ryzyko bankructwa.
źródło: http://mfiles.pl/pl/index.php/Spekulacja

Spółka cywilna

Jeden z rodzajów umów znanych polskiemu prawu cywilnemu.

W odróżnieniu od spółek prawa handlowego spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej, nie stanowi jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej jak spółki osobowe, lecz jest konstrukcją regulowaną przez prawo zobowiązań (art. 860-875 Kodeksu cywilnego). Nie stanowi więc samodzielnego podmiotu prawa, podmiotami prawa pozostają wspólnicy spółki cywilnej. W związku z tym spółka cywilna nie ma własnego mienia - nabywane prawa i zaciągane zobowiązania wchodzą do wspólnego majątku wspólników, stanowiącego ich współwłasność (czy, będąc precyzyjnym, wspólność) łączną. Także wspólnicy, nie spółka, prowadzą ewentualne przedsiębiorstwo, które podlega rejestracji w Ewidencji Działalności Gospodarczej właściwego wójta, burmistrza, prezydenta miasta. To wspólnicy są przedsiębiorcami i to oni mają firmy (oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorcę). Spółka cywilna nie może mieć firmy.

Zawierając umowę wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, w sposób oznaczony, w szczególności poprzez wniesienie wkładu, przy czym nie musi to być działalność zarobkowa – dopuszczalne jest np. powołanie spółki w celu wspólnej budowy drogi. Umowa spółki powinna zostać zawarta na piśmie dla celów dowodowych (ad probationem). Istotą spółki cywilnej jest stałość jej składu osobowego, wobec czego wspólnik nie może rozporządzać udziałem w majątku wspólnym ani w jego składnikach (przynajmniej do rozwiązania spółki), utrudnione jest także wystąpienie ze spółki.

Każdy ze wspólników jest zarówno zobowiązany, jak i uprawniony do reprezentowania spółki. W czynnościach zwykłego zarządu, do momentu kiedy nie ma sprzeciwu chociaż jednego ze wspólników nie potrzeba uchwały. Każdy może wykonać czynność nagłą, gdyby niewykonanie jej mogło narazić spółkę na niepowetowane straty. Wspólnik jest umocowany do reprezentowania spraw spółki w zakresie w jakim jest upoważniony do prowadzenia jej spraw.

Jeżeli umowa zawarta była na okres nieoznaczony wspólnik może ze spółki wystąpić poprzez wypowiedzenie na 3 miesiące przed końcem roku obrachunkowego swojego wkładu. Z ważnych powodów wspólnik nie musi zachowywać terminu, w tej sytuacji może wypowiedzieć udział nawet w spółce zawartej na czas oznaczony. Przy wypowiedzeniu wkładu, pozostali wspólnicy zobowiązani są do zwrotu wkładów: w naturze rzeczy oddane do używania, a w pieniądzu sumę wkładu oznaczoną w umowie, a w braku takiego zastrzeżenia - wartość wkładu w chwili wniesienia. Dodatkowo wylicza się i wypłaca wartość w majątku spółki, w jakim uczestniczył w zyskach. Wypowiedzieć udział wspólnika może również jego wierzyciel. Warunkami jakie musi spełnić, aby takie wypowiedzenie było możliwe są: -bezskuteczna egzekucja w ciągu ostatnich 6 miesięcy, prowadzona z ruchomości -jest to wierzyciel osobisty -uzyskał zajęcie praw przysługujących wspólnikowi na wypadek wystąpienia ze spółki lub wypowiedzenia udziału. Termin wypowiedzenia dla wierzyciela osobistego wynosi 3 miesiące, ale jeżeli umowa przewidywała krótszy to może zostać tu zastosowany.

Rozwiązanie spółki 
Spółka z ważnych powodów może zostać rozwiązana przez sąd na żądanie każdego ze wspólników. W takim przypadku spółka ulega rozwiązaniu z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika. Po rozwiązaniu stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Z modyfikacjami: po spłacie długów zwraca się wspólnikom wkłady, a pozostałą część majątku dzieli się według ich udziału w zyskach.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sp%C3%B3%C5%82ka_cywilna

Spółka jawna

Osobowa spółka prowadząca przedsiębiorstwo pod własną firmą i nie będąca inną spółką handlową. Spółka jawna posiada ułomną osobowość prawną. Posiada swój majątek, który stanowią wkłady wniesione do spółki oraz mienie nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia.

Powstanie spółki jawnej obejmuje 3 tryby:
1. w drodze umowy pomiędzy wspólnikami
2. w drodze fakultatywnego przekształcenia spółki cywilnej w jawną na podstawie art. 26 par.4 Kodeksu Spółek Handlowych
3. w drodze przekształcenia każdej spółki handlowej w jawną na podstawie art. 551 i następne KSH.

Umowa spółki jawnej powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Umowa spółki powinna zawierać:
firmę i siedzibę spółki,
określenie wkładów wnoszonych przez każdego ze wspólników i ich wartość,
przedmiot działalności spółki,
czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony.
Dla powstania spółki jawnej wymagane jest wpisanie spółki do KRS Krajowego Rejestru Sądowego. Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek zgłosić spółkę do rejestru. Spółka jawna wpisywana jest do KRS jako przedsiębiorca.

Prowadzenie spraw spółki jawnej
Każdy ze wspólników ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki jawnej bez dodatkowego wynagrodzenia. Umową spółki albo późniejszą uchwałą wspólników można powierzyć prowadzenia spraw spółki jednemu lub kilku wspólnikom. Pozostali wspólnicy są wówczas wyłączeni od prowadzenia spraw spółki. Za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia. Prowadzenie spraw spółki nie może zostać powierzone osobom trzecim z wyłączeniem wspólników.

W przypadku czynności przekraczających zakres zwykłych czynności spółki wymagana jest jednomyślna uchwała wspólników podejmowana przez wszystkich wspólników, także tych, którzy są wyłączeni od prowadzenia spraw spółki. Wyjątek dotyczy czynności nagłych, których zaniechanie naraziłoby spółkę na poważną szkodę. Wówczas każdy ze wspólników mających prawo do prowadzenia spraw spółki może bez uchwały wspólników wykonać taką czynność.

Wspólnik może zostać zwolniony od obowiązku prowadzenia spraw spółki, jak również może zostać pozbawiony prawa prowadzenia spraw spółki. Następuje to tylko z ważnych powodów na mocy prawomocnego orzeczenia sądu.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sp%C3%B3%C5%82ka_jawna

Spółka z o.o.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) jest forma prawna przedsiębiorstw spotykana w licznych krajach Europy, w tym w Polsce.

W Polsce spółka tego typu jest spółką prawa handlowego, czyli taką której funkcjonowanie regulowane jest przez Kodeks spółek handlowych. Może być utworzona przez jeden lub kilka podmiotów (wspólników). Wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki wobec wierzyciel; odpowiada za nie sama spółka swoim majątkiem utworzonym z wkładów wspólników.

Liczba wspólników posiadających udziały w spółce może być dowolna, jednak w przypadku gdy istnieje tylko jeden wspólnik i dokonuje on czynności prawnej z własną spółką czynność ta wymaga formy aktu notarialnego. Wypis tego aktu notarialnego notariusz przesyła sądowi rejestrowemu.

Charakterystyka spółki
Najważniejsze cechy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (wg obowiązującego w 2009 prawa polskiego):
umowa spółki w formie aktu notarialnego;
wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki, a ich „ograniczoną” odpowiedzialność można co najwyżej odnieść do ryzyka ekonomicznego związanego z inwestycją w spółkę;
spółka posiada osobowość prawną (od momentu wpisu do rejestru sądowego);
każdy wspólnik ma prawo kontroli, tj. wglądu do ksiąg i dokumentów spółki, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku ustanowienia w spółce Rady Nadzorczej albo Komisji Rewizyjnej prawo do indywidualnej kontroli przez wspólnika może być wyłączone lub ograniczone;
wpis do KRS (Krajowego Rejestru Sądowego) - który powinien nastąpić na wniosek złożony najpóźniej 6 miesięcy od momentu zawiązania spółki;
kapitał zakładowy to minimum 5000 zł;
wkłady na pokrycie kapitału zakładowego mogą być wniesione w formie gotówki lub aportów, minimalna wartość udziału to 50 zł;
do zarejestrowania spółki konieczna jest całkowita wpłata kapitału zakładowego. Udziały muszą zostać pokryte w całości przed złożeniem wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego; obecnie (w odróżnieniu od sytuacji w latach 90. i wcześniej) nie ma problemu z pokryciem udziałów przed rejestracją spółki, bowiem z chwilą zawarcia umowy powstaje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, która jest podmiotem praw i obowiązków; spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji może więc uzyskać REGON, NIP oraz założyć konto bankowe;
organy spółki:
Zgromadzenie wspólników – najwyższa władza spółki, podejmuje uchwały większością zwykłą lub (w ważnych dla spółki sprawach – kwalifikowaną) w głosowaniu jawnym, lub niekiedy (np. wybory, lub gdy zażąda tego przynajmniej jeden wspólnik) – tajnym;
Zarząd – powoływany przez Zgromadzenie Wspólników, lub przez Radę Nadzorczą jeżeli została ustanowiona, minimalny skład to 1 osoba (umowa spółki może zawierać odmienne uregulowania dotyczące sposobu powoływania członków zarządu);
nieobowiązkowo Rada Nadzorcza bądź Komisja Rewizyjna. Ustanowienie Rady Nadzorczej jest obligatoryjne w dwóch przypadkach: jeśli kapitał zakładowy osiągnął 500 000 PLN, a jednocześnie liczba wspólników 25 (chyba że istnieje już Komisja Rewizyjna), oraz zawsze wtedy, gdy spółka z o.o. powstała ze spółki Skarbu Państwa. Organy te sprawują nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach;
wyłączenie wspólnika wymaga decyzji sądu i może nastąpić tylko z ważnych powodów dotyczących tego wspólnika;
rozwiązanie spółki (z przyczyn zawartych w umowie, uchwałą wspólników lub z innych przyczyn wymienionych w kodeksie spółek handlowych; może to być m.in. upadłość (potocznie „bankructwo”) lub likwidacja, następuje dopiero w chwili wykreślenia z rejestru;
rozwiązania po przeprowadzeniu likwidacji nie przeprowadza się, jeśli ogłoszono upadłość.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sp%C3%B3%C5%82ka_z_ograniczon%C4%85_odpowiedzialno%C5%9Bci%C4%85

Sprawozdanie z przepływów pieniężnych - cash flow

Jest ściśle powiązane z bilansem oraz rachunkiem zysków i strat.

Jest ono sporządzane częściowo na podstawie danych w nich zawartych, częściowo w oparciu o dodatkowe informacje z ewidencji księgowej. Celem tego sprawozdania jest wskazanie przyczyn zmian sytuacji finansowej, czego nie podaje bilans i rachunek zysków i strat. Jego analiza daje pogląd na rezultaty prowadzonej polityki finansowej, ułatwia sporządzenie planów finansowych w dostosowaniu do założeń strategii rozwojowej, a także pozwala na późniejszą kontrolę ich realizacji.
Zgodnie z zawartym w ustawie zakresem przepływy klasyfikowane są według trzech rodzajów działalności. Pierwsze to przepływy z działalności operacyjnej (są to głównie transakcje gotówkowe, brane pod uwagę przy ustalaniu zysku ze sprzedaży oraz zmiany w bieżących aktywach i pasywach). Drugie to przepływy z działalności inwestycyjnej (w ich skład wchodzą wpływy i płatności związane z nabywaniem i sprzedażą składników majątku trwałego, udzielaniem pożyczek, otrzymywaniem dywidend i odsetek). I trzecie to przepływy z działalności finansowej (obejmują one wpływy i wydatki związane z powiększeniem kapitału własnego i płatnością dywidend na rzecz właścicieli oraz zaciąganiem kredytów i pożyczek oraz ich obsługę).
źródło: http://www.abc-ekonomii.net.pl/s/cafh_flow.html

Środek trwały

Składnik rzeczowych aktywów przedsiębiorstwa, wyróżniający się następującymi cechami:
długim czasem użytkowania (powyżej 1 roku)
postacią rzeczową (w przeciwieństwie do wartości niematerialnych i prawnych)
jest zdatny do użytku i używany na potrzeby przedsiębiorstwa
Środek trwały jest zaliczany do rzeczowych aktywów trwałych. To składnik aktywów o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż jeden rok, kompletny i zdatny do użytku w momencie ich przyjęcia do eksploatacji, przeznaczony na własne potrzeby jednostki lub oddany do używania innym jednostkom na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Środkami trwałymi są w szczególności:
nieruchomości, np. grunty, budynki, budowle, lokale stanowiące odrębną nieruchomość, ich części lub udziały, maszyny i urządzenia, środki transportu oraz inwentarz żywy.

Zużycie środka trwałego jest odzwierciedlane przez amortyzację, która jest kosztem przedsiębiorstwa rozliczanym co miesiąc, oraz umorzenie, czyli wartość dotychczas zamortyzowanej części środka trwałego. Umorzenie koryguje wartość środka trwałego, doprowadzając ją do wartości netto.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Arodek_trwa%C5%82y

Start-up

Nazwa stosowana na określenie młodych przedsiębiorstw działających w internecie. Termin ten stał się popularny podczas bańki internetowej, kiedy powstawało dużo firm tego typu (nazywanych dot comami). W tym okresie aktywność start-upów szczególnie widoczna była w Dolinie Krzemowej.
Przedsiębiorstwa start-up powstać mogą w dowolnej branży, jednak najczęściej związane są z nowymi technologiami. Do ich cech charakterystycznych zalicza się:
1.niskie koszty rozpoczęcia działalności,
2.wyższe niż w przypadku „standardowych” przedsięwzięć ryzyko,
3.potencjalnie wyższy w stosunku do „standardowych” przedsięwzięć zwrot z inwestycji.
Jedną z metod finansowania projektów rozpoczynanych jako start-up jest korzystanie z funduszy venture capital lub z pomocy aniołów biznesu. Momentem, w którym firma przestaje być uważana za start-up może być osiągnięcie zysku, fuzja lub przejęcie.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Start-up