Słownik

Adaptacja pracownika

Jest elementem procesu rekrutacji, odbywa się po etapie doboru (selekcji). Adaptacją pracownika nazywamy cały proces wprowadzenia nowo zatrudnionej osoby do firmy, tzn. zapoznanie z organizacją, osobami w niej pracującymi i wdrożenie do zadań. Celem adaptacji nowoprzyjętego pracownika jest jak najszybsze i bezkonfliktowe włączenie go do organizacji oraz jej życia społecznego, co w efekcie prowadzi do osiągnięcie przez pracownika normy wydajności.
źródło: http://mfiles.pl/pl/index.php/Adaptacja_pracownik%C3%B3w

Adhortacja

(Łac. adhortatio – upomnienie, napomnienie, zachęta) – Dokument papieski adresowany do wiernych. Zawiera informacje dotyczące synodu biskupów. Wydawany co kilka lat. Odbiorcą mogą być wszyscy wierni lub określona grupa zakonników lub rodzin.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Adhortacja

Agregacja

Termin używany w wielu naukach, odnoszący się do procesu łączenia elementów w większą całość.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Agregacja

Agregat

Jest wynikiem procesu agregacji, przez jedną wartość okresla ogół mniejszych wartości jednostkowych np. PKB czy też ogólny poziom cen.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Agregat_%28ekonomia%29

Akcja

Są to równej wartości nominalnej papiery wartościowe stanowiące kapitał zakładowy spółki akcyjnej. Należą do akcjonariuszy spółki, przez która zostały one wyemitowane. Osoby posiadające akcje posiadają prawa i obowiązki zgodnie z art.328-art.367.
źródło: http://investorsi.pl/akcje%20teoria.htm

Akredytywa

Akredytywa to forma rozliczeń krajowych i zagranicznych za pośrednictwem banku stosowana jako instrument zabezpieczający interesy stron kontraktu. Dokument określający warunki tych rozliczeń, zwany jest także listem kredytowym. Akredytywa może stanowić zabezpieczenie dla importera i eksportera zarówno w obrocie krajowym jak i zagranicznym.

W obrocie stosowanych jest wiele rodzajów akredytyw, ale wspólny mechanizm ich działania można opisać następująco:

    Kredytodawca, którym najczęściej jest kupujący, zabezpiecza w banku określoną sumę, najczęściej poprzez dokonanie blokady albo złożenie gwarancji.
    Kredytodawca instruuje bank, pod jakimi warunkami i do jakiej kwoty strony trzecie (zazwyczaj sprzedający) mają prawo korzystać z tych pieniędzy. Sposób korzystania z kredytu może być różny, np. może to być kredyt dla sprzedającego, akceptacja weksli sprzedającego, zapłata sprzedającemu itp. Jeśli akredytywa służy jako zabezpieczenie interesów sprzedającego, to musi być nieodwołalna.</div>



    Bank wystawia akredytywę (list kredytowy) zgodnie z instrukcjami.
    Strona upoważniona (najczęściej sprzedający) korzysta z kredytu pod warunkiem przedstawienia bankowi dowodu, że wywiązuje się ze swych zobowiązań.

Jest to pisemne zobowiązanie banku, który otworzył akredytywę do zapłaty beneficjentowi określonej kwoty pieniędzy, pod warunkiem przedstawienia odpowiednich, określonych w umowie dokumentów. W akredytywie bank zobowiązuje się wypłacić określoną kwotę sprzedającemu pod warunkiem, że ten przedstawi i złoży w banku komplet dokumentów dowodzących, iż wywiązał się ze swych zobowiązań kontraktowych oraz innych dokumentów wymaganych przez kupującego. Wspomnianym dowodem jest zazwyczaj konosament albo list przewozowy podpisany przez odbiorcę na znak, że towar został dostarczony na miejsce przeznaczenia (albo na inne miejsce, zgodnie z bazą kontraktu); dowodem takim może być też np. protokół odbioru usługi.

Zaletą rozliczeń za pomocą akredytywy jest zapewnienie dostawcy zapłaty z chwilą wysłania towaru. Wadą jest to, że wysyłka towarów może nastąpić tylko z chwilą otrzymania zawiadomienia, że akredytywa została otwarta.
 

 

Aktywa obrotowe

Pod pojęciem "aktywa obrotowe" rozumie się tę część aktywów jednostki, które w przypadku:

a) aktywów rzeczowych, - są przeznaczone do zbycia lub zużycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub w ciągu normalnego cyklu operacyjnego właściwego dla danej działalności, jeżeli trwa on dłużej niż 12 miesięcy,

b) aktywów finansowych, - są płatne i wymagalne lub przeznaczone do zbycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub od daty ich założenia, wystawienia lub nabycia, albo stanowią aktywa pieniężne,

c) należności krótkoterminowych - obejmują ogół należności z tytułu dostaw i usług oraz całość lub część należności z innych tytułów niezaliczonych do aktywów finansowych, a które stają się wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego,

d) rozliczeń międzyokresowych - trwają nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego.

 

Alienacja rynków finansowych

Aliencja inaczej wyobcowanie rynków finansowych oznacza ich poderwanie od rzeczywistej gospodarki w skali międzynarodowej, narodwej czy też regionalnej.                                                                                         Czynniki powodujące wzrost alienacji to:

    kapitalizacja
    wzrost zamożności indywidualnych inwestorów
    wzrost siły akumulacji instytucjonalnych inwestorów.

 

Alokacja zasobów

Alokacja zasobów to swego rodzaju wykaz aktywności poszczególnych osób i grup oraz potwierdzenie ich stanu posiadania oraz ewentualnych zysków. Alokacja zasobów to poniekąd odpowiednie ich zagospodarowanie – od tego, czy będzie ona prawidłowa, zależy w dużej mierze równowaga ekonomiczna danego regionu. Według Pareto alokacja efektywna dóbr i zasobów to taka alokacja, której nie da się zamienić na lepszą bez sytuacji, w której pojedyncze osoby musiałyby pogodzić się z pogorszeniem swojej sytuacji. Naturalnie efektywna alokacja, czuli de facto idealny sposób podziału dóbr, nie jest stanem prostym do osiągnięcia. Dziej się tak dlatego, że niestety wypracowanie obiektywnego kryterium rozdziału dóbr jest praktycznie niemożliwe. Przecież trzeba uwzględnić najważniejsze interesy społeczeństwa, kontekst sytuacyjny itd. Zdarza się, ze rozplanowana alokacja dóbr jest korzystna jedynie na krótką metę, a już następne pokolenie będzie musiało „zapłacić” za podjęte wcześniej niezbyt rozważne rozwiązania ekonomiczne.

 

Amortyzacja

Amortyzacja - proces utraty wartości majątku trwałego, wywołany jego zużyciem fizycznym - powstałym w skutek eksploatacji oraz ekonomicznym (moralnym) - będącym wynikiem postępu technicznego, związanego z możliwością uzyskania na rynku np. maszyn, urządzeń bardziej wydajnych, tańszych w eksploatacji, pozwalających uzyskać produkty lepszej jakości. Ta utrata wartości jest przenoszona na wartość produktów wytworzonych przy wykorzystaniu amortyzowanego majątku trwałego.

Amortyzacji podlegają środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, inwestycje w obcych środkach trwałych, budynki, budowle na cudzym gruncie, inne składniki majątku nie stanowiące własności podatnika, ale spełniające przesłanki do uważania ich za środki trwałe, o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy dzierżawy, najmu lub leasingu. Przepisy prawne wyszczególniają również składniki, od których nie nalicza się odpisów amortyzacyjnych - np. eksponaty muzealne, dzieła sztuki, grunty nie służące wydobyciu kopalin metodą odkrywkową. Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu do używania (wg prawa bilansowego), w miesiącu następującym po miesiącu wpisania do ewidencji (wg prawa podatkowego), a zakończenie w momencie zrównania się odpisów z wartością początkową lub postawieniem w stan likwidacji, sprzedaży, stwierdzenia niedoboru

 

Analiza finansowa

Analiza finansowa jest obok analizy techniczno-ekonomicznej elementem analizy ekonomicznej, będącej filarem analizy działalności przedsiębiorstwa. Zadaniem analizy finansowej jest dostarczenie informacji o wynikach i sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, niezbędnych w procesie zarządzania oraz wykorzystywanych przez otoczenie przedsiębiorstwa: kredytodawców, kontrahentów, inwestorów, audytorów, urzędy statystyczne itp.

W zakres analizy finansowej wchodzą: analiza sprawozdań finansowych, ustalenie i ocena przepływów pieniężnych, analiza czynników kształtujących wynik finansowy, ustalenie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, w szczególności odnośnie: płynności, zadłużenia, aktywności, obrotowości, efektywności etc.

Analiza finansowa realizowana jest głównie na podstawie danych ilościowych i obejmuje ocenę oraz interpretację: relacji między wielkościami ekonomicznymi oraz zmiany w czasie tych wielkości i relacji między nimi. Źródłem danych są przede wszystkim materiały ewidencyjne: sprawozdania finansowe, dane księgowe, kalkulacje, wyniki poprzednich analiz oraz inne dokumenty obrazujące działalność przedsiębiorstwa. W analizie finansowej korzysta się również z innych materiałów, jak: protokoły zarządu, protokoły pokontrolne, informacje pochodzące z wywiadów, a także materiały zewnętrzne, informujące o otoczeniu przedsiębiorstwa. Rzetelność wyników analizy jest uzależniona od prawdziwości danych, będących jej podstawą. Wiarygodność danych może bowiem nie być zachowana bądź w wyniku celowych działań, mających na celu zafałszowanie faktycznej kondycji finansowej, bądź na skutek nieumyślnej pomyłki[1].

Wyniki analizy finansowej nie mogą być interpretowane swobodnie, bez właściwej bazy odniesienia, którą mogą stanowić: wielkości oczekiwane, wielkości z poprzednich okresów, wielkości średniobranżowe i obowiązujące standardy. Podstawę wnioskowania stanowią odchylenia od wzorców, z uwzględnieniem uwarunkowań i otoczenia, w których działa przedsiębiorstwo. Porównywane wartości muszą być jednorodne i wyrażać ten sam sens ekonomiczny. W przypadku braku możliwości bezpośredniego zestawienia danych, należy doprowadzić do ich porównywalności, poprzez wyeliminowanie różnic:

    metodologicznych, wynikających ze zmian w sposobie liczenia wielkości ekonomicznych,
    finansowych, mogących powstać wskutek zmian stawek, taryf, składek, cen etc.,
    organizacyjnych, będących wynikiem restrukturyzacji, podziału lub połączenia przedsiębiorstw,
    lub rzeczowych, mających swoje podłoże w zmianie przedmiotu lub zakresu działalności.

Z uwagi na metodologię analiza finansowa dzieli się na:

    analizę wstępną,
    analizę wskaźnikową,
    analizę mierników syntetycznych.

 

Anioł biznesu

(Ang. business angel w Europie, angel investor w USA) Jest zamożną osobą, która przeznacza kapitał na finansowanie przedsięwzięć będących we wczesnych fazach rozwoju, w zamian za mniejszościowy pakiet udziałów w firmie. Anioły zawsze inwestują swoje własne fundusze, w przeciwieństwie do venture capitals, które zarządzają pewną pulą środków innych kapitałodawców zgromadzonych w profesjonalnym funduszu.

Arbitraż

Arbitraż to:

    w ekonomii, łączona transakcja giełdowa kupna/sprzedaży towarów lub papierów wartościowych, umożliwiająca uzyskanie zysku bez ponoszenia ryzyka. Istotą arbitrażu jest zauważenie różnicy cen tego samego produktu na różnych rynkach lub na tym samym rynku, ale pod różnymi postaciami. W przypadku, gdy owa różnica jest większa od kosztów transakcyjnych, inwestor kupując produkt na rynku tańszym, a sprzedając na droższym osiąga zysk.

    Przykład:

        kurs EUR/PLN = 4
        kurs USD/PLN = 3
        kurs EUR/USD = 1,30
        Inwestor, który posiadając np. 3000 zł kupi 1000 USD następnie wymieni je na 769,23 EUR (1000/1,30), aby w końcu zamienić 769,23 EUR na 3076,92 zł (769,23*4), osiągnie zysk (w wysokości 3076,92-3000=76,92zł). W tym wypadku dość istotną składową kosztów transakcyjnych są różnice pomiędzy ceną kupna a ceną sprzedaży waluty, które w powyższym przykładzie zostały celowo pominięte.

    w bankowości, wykup papierów wartościowych na rynkach, na których notowania danych walorów są korzystne, w celu ich odsprzedaży z zyskiem na innych rynkach.

    w matematyce finansowej, strategia kupna/sprzedaży papierów wartościowych, walut, towarów i/lub finansowych instrumentów pochodnych w której istnieje dodatnie prawdopodobieństwo zysku bez ryzyka poniesienia strat. Modele wyceny instrumentów pochodnych najczęściej zakładają, że na dobrze rozwiniętych rynkach finansowych nie dochodzi do arbitrażu, a jeśli sytuacje arbitrażowe się zdarzają, to są one bardzo krótkotrwałe. To założenie jest również używane do dedukcji własności instrumentów pochodnych, które nie zależą od przyjętego modelu ich wyceny. Na przykład cena opcji kupna akcji w przyszłości po ustalonej cenie nie może przekraczać obecnej ceny akcji - jeżeliby tak nie było, to zaistniałaby możliwość arbitrażu, w którym sprzedający mógłby użyć część funduszy ze sprzedaży opcji na kupno akcji na wypadek gdyby kupujący wykorzystał opcję w przyszłości, a różnica pomiędzy ceną opcji a obecną ceną akcji stanowiłaby podstawę czystego zysku dla sprzedającego.

 

ARIS

(Architektura Zintegrowanych Systemów Informacyjnych; ang. Architecture of Integrated Information Systems, niem. Architektur Integrierter Informationssyteme) – metoda analizy i modelowania procesów gospodarczych prowadząca do stworzenia w przedsiębiorstwie zintegrowanego systemu przetwarzania informacji.

Koncepcja ARIS została po raz pierwszy zaproponowana przez profesora Augusta Wilhelma Scheera w 1991 roku jako koncepcja ramowa kompleksowego modelowania wspomaganych komputerowo systemów informacyjnych. W 1993 roku na rynku pojawił się pakiet oprogramowania o nazwie ARIS-Toolset (wersja 1.0), który oferował metody i narzędzia do tworzenia i wdrażania systemów informatycznych.

Wprowadzenie ARIS w przedsiębiorstwie ma na celu:

    uporządkowanie (standaryzację) istniejących procesów,
    wprowadzenie usprawnień w istniejących procesach,
    wprowadzenie zupełnie nowych procesów.

Istotą podejścia realizowanego przez metodę ARIS jest badanie tzw. łańcucha procesów będącego obrazem realizowanych w systemie przedsiębiorstwa procesów biznesowych (gospodarczych), a także towarzyszących im i z nimi połączonych procesów informacyjnych. Metoda wykorzystuje graficzne techniki projektowania strukturalnego i procesowego, takie jak:

    ERM (Entity Relationship Model),
    drzewo funkcji,
    diagram celu,
    organigram,
    diagram łańcucha wartości,
    EPC (Extended event-driven process chain).

 

Arywizm

 żądza zdobycia pieniędzy, uznania, stanowiska bez zachowania jakichkolwiek skrupułów, za wszelką cenę; karierowiczostwo; n.os. arywista (fr. arriviste ‘karierowicz’ od arriver ‘przybywać, dochodzić do czegoś’).

 

Asortyment

Asortyment jest to zestaw celowo dobranych produktów oferowanych na rynku przez przedsiębiorstwo.

Rodzaje asortymentu:

Asortyment możemy podzielić:

1) Ze względu na sposób przygotowania dóbr do sprzedaży oraz miejsce ich występowania

Asortyment produkcyjny - jest to zestaw dóbr ukazujący profil wytwórczy danego przedsiębiorstwa. Zwykle jest on przedmiotem sprzedaży do jednostek hurtu. Główną cechą jest jego znaczna jednorodność, która wynika ze specjalizacji wytwórców. Tworzony jest na podstawie surowcowego lub technologicznego pokrewieństwa produktów.

Asortyment handlowy - jest to zestaw towarów znajdujących się w hurtowni lub w punkcie sprzedaży detalicznej powstały w wyniku zakupu, przerobu handlowego i kompletowania dóbr pochodzących od różnych producentów w celu przygotowania go do finalnej sprzedaży. Tworzony jest na podstawie pokrewieństwa potrzeb konsumentów.


2) Z punktu widzenia złożoności asortymentu

Asortyment w układzie poziomym
Asortyment szeroki - zestaw towarów składający się z wielu linii produktów
Asortyment wąski - zestaw towarów składający się z niewielkiej linii produktów

Asortyment w układzie pionowym

Asortyment głęboki -zestaw towarów, który w składzie linii produktów mieści wiele pozycji, a tym samym stwarza możliwość wyboru różnych artykułów pod względem takich cech jak: fasonu, koloru, rozmiaru, dodatków czy też ceny
Asortyment płytki - zestaw towarów, który zapewnia w niewielkim stopniu możliwość różnicowania artykułów 

 

Audyt

 systematyczna i niezależna ocena danej organizacji, systemu, procesu, projektu lub produktu. Przedmiot audytu jest badany na zgodność z określonym punktem odniesienia – listą kontrolną, przepisami prawa, normami, standardami lub przepisami wewnętrznymi danej organizacji (polityki, procedury).

Celem audytu jest określenie poziomu zgodności z normą audytową oraz wskazanie możliwych niezgodności, stanowiących prawne, finansowe lub inne ryzyko dla przedmiotu badania.

Zespół audytowy nie polega jedynie na oświadczeniach audytowanego podmiotu i jest obowiązany uzyskać od jego przedstawicieli konkretne, materialne dowody świadczące o spełnieniu lub niespełnieniu określonych wymagań audytowych. Stopień szczegółowości i sposób potwierdzenia autentyczności dowodów jest określany w wytycznych audytowych specyficznych dla danej branży.

W przypadku badania procesów lub organizacji o bardzo dużej skali powszechnie stosuje się metody statystyczne, dobierając z całej badanej populacji reprezentatywną próbę.

Audyt ocenia także procedury kontrolne celem stwierdzenia, czy przedmiot audytu także w przyszłości będzie odpowiadał uzgodnionym do stosowania wymaganiom. Oprócz oceny wskazuje także zalecenia zmian w procedurach, w tym sprawdzających oraz w politykach.

Audyt to ocena zgodności teraz i w przeszłości.

 

Audyt marketingowy

Jest analizą organizacji i sposobu realizacji funkcji marketingowej. Stanowi on podstawę budowania strategii marketingowej, a także wyboru celów i kierunków ewentualnej restrukturyzacji. Na audyt marketingowy składają się następujące elementy:
a) Analiza otoczenia rynkowego,
b) Analiza i ocena strategii marketingowej
c) Analiza i ocena sprawności organizacji służb marketingu i sprzedaży
d) Audyt systemów marketingu
e) Efektywność realizowanych działań marketingowych
f) Audyt funkcji marketingu
                                                           

 

Ażio

ażio [fr. < wł.], agio, ekon. wyrażona procentowo nadwyżka kursu papierów wartościowych powyżej ich wartości nominalnej;
w obrocie pieniężnymi środkami płatniczymi — nadwyżka kursu dewiz powyżej ich wartości parytetowej; w rozliczeniach clearingowych — nadwyżka oficjalnego kursu waluty rozliczeniowej nad jej kursem rynkowym.

 

Ażiotaż

1. sposób spekulacji na giełdzie, polegający na wykorzystywaniu różnic kursów papierów wartościowych
2. zabiegi mające spowodować sztuczną zwyżkę lub spadek kursów papierów wartościowych